Hardop Lachen

‘MassageMomentje’ aflevering 89:

Ik lig op mijn eigen massagetafel en moet hardop lachen. De ironie ervan! De student die supervisie bij mij doet haalt verbaasd haar elleboog uit mijn rug, terwijl ik probeer woorden te vinden voor het inzicht dat ik net kreeg.

Het duurt even, want eerst heeft mijn lichaam wat tijd nodig om te settelen. Daarna heb ik even tijd nodig om te verwerken wat er gebeurde en daarna om wat woorden ervoor te vinden.

“Ik vertel het je zo.” vertel ik haar, terwijl ze geduldig afwacht.

In het gesprek ervoor heb ik laten weten dat ik het soms moeilijk vindt dat mijn moeder in mijn huishouden bepaalde dingen doet. Als ik thuiskom zie ik een vestje van mijn dochter netjes opgevouwen op tafel, staan opeens allemaal dingen recht en zijn bepaalde dingen veranderd. In mijn interpretatie ‘omdat zij denkt dat dat zo moet’. Het voelt alsof ze mijn grenzen over gaat, ik wordt een soort opstandige twintiger (maar ja, eerst was dat een tiener dus misschien is er vooruitgang?) die wil bewijzen dat ze haar boeltje bij elkaar heeft en het heus allemaal wel alleen kan. Ik wil het op mijn eigen manier doen.

In de massage kwamen we stukje bij beetje verder. Mijn gedachten gaan uit zichzelf een bepaalde kant op, geleid door mijn lichaam. Ik ga van ‘mijn moeder zit zo in mijn space’ naar ‘maar het is ook zoveel werk’ en van daaruit naar ‘dat voelt zo beklemmend en frustrerend’ en dan ‘dat voelt ook eenzaam, want het voelt altijd alsof ik de enige ben die opruimt’. Dan maakt mijn hoofd een uitstapje naar ‘ik weet dat dat niet waar is’ en ook ‘en toch voelt het zo.’

En dan komt er een vraag in mij op: ‘Wie ruimt er anders op als ik het niet doe?’ Tsja. Helemaal in lijn met de rest van de gedachten. Ik moet er een beetje voor oppassen dat ik niet in een soort van nukkige slachtofferrol ga zitten. Ik herken het, negatieve gedachten die niet waar zijn maar die heel subtiel uit een gevoel komen van vermoeidheid, eenzaamheid, overweldigd zijn voortkomen en als ik niet oppas proberen de verantwoordelijkheid bij iemand anders te leggen.

En dan, uit het niets, komt er het antwoord op de (niet helemaal eerlijke) vraag: ‘Wie gaat er anders opruimen als ik het niet doe.’

MIJN MOEDER!

Want dat is nu precies wat ze probeert te doen. Helpen met opruimen. Opeens kan ik de situatie eerlijker bekijken. Ze probeert te helpen, ze probeert helemaal niet te laten zien dat het anders hoort. Ik heb er zelf van gemaakt dat zij denkt dat ik het niet goed doe.

Ik lach hardop, want die had ik dus totaal nog niet gezien. Sinds die massage wordt ik dan ook een stuk minder chagrijnig als mijn moeder haar handen niet meer thuis kan houden in mijn huishouden. Ik ben haar juist dankbaar. En ook ben ik dankbaar voor die student, en mijn werk, die dit allemaal zo mooi mogelijk maakt!

C’est le massage qui fait la musique 2/4

‘MassageMomentje’ aflevering 88:

Ik vind lesgeven geweldig. Tijdens supervisies komen er studenten van mijn massagestudie bij mij om even een half uurtje één op één te kunnen oefenen. Geweldig vind ik het en oh wat leer ik er zelf veel van.

Een van de dingen die het doet is dat ik voor mezelf explicieter mijn kennis paraat moet hebben. Soms weet ik dingen wel, maar heb ik ze nog nooit op een rijtje gezet of ben ik met niet helemaal bewust van hoe de vork in de steel zit. Dan doe ik het wel, maar weet ik eigenlijk niet precies hóe ik het doe. Door dit uit te moeten leggen, wordt ik wel gedwongen om dingen naast elkaar neer te leggen en te kijken hoe het nou precies zit.

Zo ook met het volgende voorbeeld. De massage die de student aan me gaf was prima, maar voelde na een tijdje wat saai aan. Ik weet dat variatie aanbrengen in de grote strijk over de rug daarin de oplossing is, dus ik kijk of ze zelf kan uitvinden hoe. Maar ja, als je net begonnen bent met masseren dan is het moeilijk genoeg om op je aanraking, je houding, en je techniek te letten terwijl je ook met je aandacht bij jezelf én bij de ander bent!

Ik herinner met een andere supervisie pasgeleden waar dit ook in voorkwam. Daar hebben we gewerkt aan variatie in tempo, in diepte, in techniek en in gevoel. En opeens gaat er bij mij een lampje branden! Ik heb zelf jarenlang piano gespeeld en opeens zie ik overal vergelijkingen. Ik word een beetje bubbelig van binnen en vraag haar: “Speel je een instrument?”

Ze knikt en ik ga verder: “Nou, eigenlijk is het hetzelfde als bij muziekmaken. Daar spelen mensen misschien wel dezelfde noten, maar je interpretatie hangt af van andere dingen. Waar je in kunt variëren is bijvoorbeeld in tempo, of in dynamiek, of in aanslag of aanzet en in frasering. Zo ook bij massage.”

Ik laat haar op de tafel liggen en laat haar voelen wat ik bedoel: “Je kunt sneller of langzamer gaan… je kunt meer of minder diepte maken… je kunt op verschillende manieren aanraken, met de vingertoppen of de muizen van de handen, of knokkels gebruiken… en je kunt wat beweging aanbrengen, bijvoorbeeld zo.”

Daarna laat ik haar op mij oefenen. En het kwartje is gevallen. Fijn :).

C’est le massage qui fait la musique 1/4

‘MassageMomentje’ aflevering 87:

Ik heb net diepte gemaakt bij mijn cliente en we zijn niet alleen op het lichaam de diepte ingegaan, waarbij we meerdere spierlagen raken, maar ook in haar persoonlijke proces is er het een en ander gebeurd. Ik haal voorzichtig mijn elleboog uit haar schouder en blijf met mijn aandacht aanwezig, terwijl ik rechtop komt te staan.

Ik wacht even, en wil dan met integreren beginnen. Bijna raak ik haar met mijn rechterhand aan op de plek waar we bezig zijn geweest, maar iets in mij vertelt met dat ik nog even moet wachten, dus zet ik weer en stap terug.

Natuurlijk weet ik niet helemaal precies wat er zich bij mijn cliente nu afspeelt, maar ergens kan ik voelen wanneer het de juiste tijd is om weer aan te gaan raken. En dit is vaak veel later dan je geneigd bent te doen.

In de supervisies komt dit ook regelmatig naar voren. Als je te vroeg aanraakt na de diepte dan kan het proces zich niet helemaal voltrekken en kap je het eigenlijk als het ware af.

Ik vergelijk dit vaak met de rusten in muziek. Eigenlijk zijn de momenten waarop er geen geluid is heel belangrijk in muziek. Juist in die pauzes kan wat zojuist geweest is even de ruimte krijgen om te settelen, om zichzelf weer bijeen te rapen om van daaruit weer iets naar voren te kunnen brengen. In die momenten zie je een pianist vaak met zijn handen boven het toetsenbord zweven, en kan iedereen voelen dat je nog niet moet gaan klappen.

Zo voelt dit punt in de massage ook altijd voor mij: er is iets geweest, dat heeft even de ruimte nodig. En het enige wat ik hoef te doen is te luisteren naar wanneer het de juiste tijd is om het vervolg van het muziekstuk te spelen.

Vastgekoekt

“MassageMomentje” aflevering 85:

Ik kijk mijn student aan om te zien of er iets bij haar klikt of niet. Ze heeft me net een massage gegeven en ik ben met haar de massage aan het doorspreken. We zijn aangekomen bij een punt die ik vaker met studenten deel en die – toen ik op hun plek in de studie stond – ik zelf ook van mijn lerares mee heb gekregen.

Een idee vormt zich in mijn hoofd en mijn mond begint te praten.

“Soms mag je in de massage een beetje meer uitdagen… Als je steeds binnen de lijntjes blijft is dat fijn… maar soms een beetje té fijn. In de massage proberen we mensen in beweging te brengen, zodat je de mogelijkheid creëert dat er wat los komt.”

“Als je een pan hebt met aangekoekte etensresten, dan blijf je ook niet braaf over die viezigheid wrijven in de hoop dat het los komt. Je gaat een beetje porren, en een beetje wrijven en schuren, loswrikken, totdat het van de pan loslaat. Als je te lief doet dan wordt die pan nooit schoon.”

“Zo is dat ook in de massage. Soms is het inderdaad belangrijk om binnen de lijntjes te blijven, maar juist net buiten die lijntjes kan er wat gebeuren. Dus daarom mag je best een beetje uitdagen en porren.”

Ik zeg dan ook altijd tegen mijn klanten dat ze voor een ontspanningsmassage bij mijn collega Petra moeten zijn.

Als je vastzit, is het zaak om los te komen. En soms moet je om los te komen toch echt even in beweging gezet worden. Bij mij in de massage kun je dus verwachten dat ik je soms uitdaag, dat ik prik, zodat jij je bewust kunt worden wat er zo aan de pan vastgeplakt zit.

Consequent Lijf

“MassageMomentje” aflevering 72:

Ik sta op van mijn tafel. Deze keer mocht ik er zelf op liggen. ‘Wie masseert de masseur?’ wordt er vaak grappend in de kringen van masseurs geroepen. Nou, sinds ik supervisor ben van mijn opleiding mag ik dit voordeel vaak meemaken.

Sinds september ben ik supervisor van mijn school Positive Touch, school voor holistische massage en bewustwording. Dit past goed bij mij en ik geniet ervan. Ik merk keer op keer hoe blij ik word van het overbrengen naar anderen van datgeen waar ik met zoveel passie mee werk.

Vandaag lig ik dus zelf op de bank en heeft de student een plek op mijn rechter middenrug te pakken. Ze vraagt me er met mijn aandacht en mijn adem heen te gaan en ik doe wat zij zegt. Ik voel dat mijn rug niet helemaal ontspannen is, dat ik haar niet helemaal toelaat, maar ik merk ook dat dit niet een weerstand is die ik heb, maar meer een gezonde manier van mezelf neerzetten. Ik vertel haar wat ik voel en dat het fijn is te voelen dat ik mag staan, dat ik die kracht heb en dat ik voel dat ik hier stevig in kan zijn. Ze stelt me nog wat verdiepende vragen en dan gaan we verder.

Achteraf verbaas ik me erover. Een paar maanden geleden lag ik op de tafel bij mijn lerares om even te checken of ik niet een en ander van een drukke periode in mijn persoonlijke leven had opgeslagen in mijn lijf. En we kwamen op precies ditzelfde punt uit. Op dezelfde plek in mijn lichaam. Ik had eerst de link niet gelegd, want ik was het al bijna vergeten. Maar mijn lijf was het nog niet vergeten en dus mocht ik hetzelfde nog een keertje meemaken. Zodat het beklijft, zeg maar.

Wat mooi dat mijn lijf dit zo doet. Dat het zo consequent is in wat het meemaakt. En dat de inzichten zo kloppend zijn met wat er is. En wat ontzettend goed van de student dat zij mij hierin daarheen kon begeleiden!

Deze student is dan ook met een mooi cijfer naar huis gegaan. En ik ben met een grote glimlach naar huis gegaan.