C’est le massage qui fait la musique 3/4

Om mij heen wordt de lucht in de kerk gevuld met de stemmen van de zusters die hun dagelijkse psalmen zingen. Het is voor mij niet de eerste keer dat ik een weekend in het klooster bij de zusters in Megen ben, en met 5 diensten per dag is er genoeg tijd om mee te maken en te ‘spelen’ met het moment waarop ze zingen. Soms denk ik na over de woorden, soms zing ik mee, soms frons ik omdat ik meen dat de woorden niet passen bij hoe ik over de wereld denk (maar ja, ervaring leert dat ik dan de woorden nog niet op een dieper niveau begrepen heb), en vaak sluit ik even mijn ogen om puur het geluid mee te maken van het gezang.

De psalmen zijn altijd op dezelfde manier opgebouwd. Eerst is er een voorzang, met een melodielijn, en daarna is er een soort vraag-en-antwoord spel waarbij het ene koor eerst zingt en het andere koor daarna. Daartussen is een pauze, waarin het geluid even wegsterft. Interessant genoeg voel je aan wanneer het tijd is om het antwoord in te zetten. En interessant genoeg gaat dit ook altijd goed.

Continue reading

C’est le massage qui fait la musique 1/4

‘MassageMomentje’ aflevering 87:

Ik heb net diepte gemaakt bij mijn cliente en we zijn niet alleen op het lichaam de diepte ingegaan, waarbij we meerdere spierlagen raken, maar ook in haar persoonlijke proces is er het een en ander gebeurd. Ik haal voorzichtig mijn elleboog uit haar schouder en blijf met mijn aandacht aanwezig, terwijl ik rechtop komt te staan.

Ik wacht even, en wil dan met integreren beginnen. Bijna raak ik haar met mijn rechterhand aan op de plek waar we bezig zijn geweest, maar iets in mij vertelt met dat ik nog even moet wachten, dus zet ik weer en stap terug.

Natuurlijk weet ik niet helemaal precies wat er zich bij mijn cliente nu afspeelt, maar ergens kan ik voelen wanneer het de juiste tijd is om weer aan te gaan raken. En dit is vaak veel later dan je geneigd bent te doen.

In de supervisies komt dit ook regelmatig naar voren. Als je te vroeg aanraakt na de diepte dan kan het proces zich niet helemaal voltrekken en kap je het eigenlijk als het ware af.

Ik vergelijk dit vaak met de rusten in muziek. Eigenlijk zijn de momenten waarop er geen geluid is heel belangrijk in muziek. Juist in die pauzes kan wat zojuist geweest is even de ruimte krijgen om te settelen, om zichzelf weer bijeen te rapen om van daaruit weer iets naar voren te kunnen brengen. In die momenten zie je een pianist vaak met zijn handen boven het toetsenbord zweven, en kan iedereen voelen dat je nog niet moet gaan klappen.

Zo voelt dit punt in de massage ook altijd voor mij: er is iets geweest, dat heeft even de ruimte nodig. En het enige wat ik hoef te doen is te luisteren naar wanneer het de juiste tijd is om het vervolg van het muziekstuk te spelen.

Als de Haan Kraait

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 6:

Het is ochtend. Vroeg. Ik ben een stukje aan het rennen. Om precies te zijn was ik 6.50 de deur uit. Ik ren mijn kleine rondje en zie niet zoveel mensen. De natuur is wel aan het wakker worden, maar de meeste mensen zijn nog binnen. Af en toe zie ik een slaperig gezicht van iemand die vroeg naar zijn werk moet of een hond uitlaat, maar verder is het ik en de natuur.

“Opstaan als de haan kraait.” gaat er door me heen. Nee, dat klopt niet. Het moet zijn ‘dansen als de haan kraait.’ denk ik er meteen achteraan. Dansen als de haan kraait is de vertaalde naam van de eerste beweging van de Qigong die ik beoefen. Poetisch. Mooi vind ik dat. Niet alleen maar opstaan. Maar opstaan en dan ook echt dansen. Dansen met blijdschap. Dansen met overgave. Dansen omdat je leeft. Mijn gedachten voeren me verder. Want ja, die haan.

Het schijnt dat de haan vaak geassocieerd wordt met ‘yang-energie’. Tsja. Ik schrijf het op en tegelijk weet ik dat deze zin, en de rest van de zinnen die volgen, waarschijnlijk minder dan de halve waarheid zijn. Want in mijn ervaring (hoewel dat nog niet zo heel veel is), is alles in de Chinese traditie/filosofie ontzettend gelaagd en dus is er altijd een waarheid achter de waarheid die je nu denkt te begrijpen. Heerlijk vind ik dat. Zo’n diepte.
Maar goed. Yang-energie wordt ook wel – heel kort door de bocht – uitgelegd als energie die stijgt, warm is of kan verwarmen, tot actie kan overgaan, te maken heeft met de mannelijke kant, de logische kant, etc. Voor mij voelde het eerst best willekeurig dat daar dan een haan wordt neergezet, maar eigenlijk is dit zo gek nog niet. Wij hebben hier ook verschillende zegswijzen voor: haantje de voorste zijn. Eerst zijn in de pikorde. Zijn haan moet altijd koning kraaien etc. Allemaal dingen die voor mij te maken hebben met yang-energie.

Leuk. Er is blijkbaar iets in dat beest dat voor ons allen dezelfde energie lijkt te hebben. Cultuur-overstijgend.

In mijn sessies herken ik dit ‘haantje’ ook vaak bij mensen. Deze energie wordt toch erg gewaardeerd in onze samenleving en je vindt jezelf al gauw ‘lui’ als je ervoor kiest even niets te doen. Vaak laat ik mensen dan ervaren hoe het is om alsmaar door te gaan, tot het naadje te gaan en door te zetten. Vaak komen mensen er dan achter dat dat ernstig vermoeiend is. Er is een disbalans in yin en yang. Daarna komen ze erachter dat het ook wel eens goed is niet zo door te stomen en om meer de ‘Yin’ in te gaan. Meer de zachtheid of de rust op te zoeken.

Tsja. Dus als die haan kraait… dan is het een keuze of je daarnaar luistert of niet.

Is dit herkenbaar voor je? Wat zou het je brengen om eens niet zo hard te hoeven ‘doen’?