Mijn Huidige Boosheid.

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 6:

Ik weet het nog goed. Ik was met een collega aan het praten over de situatie waarin zij zich op het moment bevond (een vrij heftige situatie in haar relatie) en we kwamen erop dat we beiden niet zo goed waren in boos zijn. Toen – dit is zo’n 7 jaar geleden – wist ik wel dat dat zo was, maar ik wist niet precies wat het inhield. Ik wist niet zeker of ik wel wilde leren om boos te worden, al voelde dat wel als iets wat misschien nodig zou zijn. Waarvoor of waartoe, daar had ik geen antwoord op.

Als de toenmalige ik dit aan de huidige ik zou hebben gevraagd, zou ik deze antwoorden geven:

“Boos zijn betekent niet dat je iemand perse hoeft te confronteren. Het betekent ook niet dat je ruzie krijgt. Boos zijn houdt niet perse in dat je aan het schreeuwen bent, of dat je iemand pijn doet.

Wat het wél inhoudt is dat je ervaart dat je boos bent. Het is een bepaalde energie, een bepaald gevoel in je lichaam. Ik zou het omschrijven als een naar buiten gaande, vurige, intense stroom in alle vezels van mijn lichaam die me vertelt dat iets niet ok is, dat er iets niet klopt, dat er iets over mijn grenzen heengaat. Dit gevoel serieus nemen, en toelaten, dat is boos zijn.

Het heeft dus minder te maken met ergens actie aan verbinden (schreeuwen, met deuren slaan, iemand iets verbieden, of zelfs maar iemand iets laten weten), en meer te maken met doorvoelen wat er met je gebeurt (lichamelijke sensaties) en deze eventueel ontladen. Ontlading lucht op. Pak maar een kussen en sla ermee op de bank. Doe bokshandschoenen aan en ga tegen een boksbal slaan. Ga een eind hardlopen en volg hoe hard je lichaam wil gaan. Ga alleen in een andere kamer staan en schreeuw zo hard je kunt. Dat is ontladen. Het is niet gericht aan een bepaald iemand, of op een bepaalde situatie. Het is het ruwe gevoel, zonder het verhaal erbij. De ontlading zorgt ervoor dat overtollige energie weg kan vloeien, zodat je – weer meer in balans – de dingen kunt tegemoettreden.

Als je (nog) niet boos kunt worden, ga je er meestal bij weg, en houd je het binnen. Dan doe je alsof je niet boos bent (je hoofd probeert het te bezweren), of dan ga je het voor de ander rechtpraten. Als je dit al een tijdje doet dan heb je vaak niet eens door dat je boos bent, en voelt het ook echt niet alsof je boos bent. Maar boosheid is er nou eenmaal. Het is een van die dingen die bij het leven hoort. Als je niet boos wordt terwijl je eigenlijk wel boos bent, dan is het lontje van de bom aangestoken, en je probeert het in te pakken met een dikke jas. Sommige mensen hebben zoveel jassen verzameld dat ze de bom daadwerkelijk niet voelen ontploffen. Maar dat betekent niet dat die bom er niet is. En het inpakken van die bom kost erg veel energie. Vaak gaat dit gepaard met lichamelijke klachten. Pijn aan de handen of armen, of in de kaak, of andere delen van het lichaam die de boosheid opsluiten.

En boos zijn heeft wel degelijk een functie. Hoe zou je anders merken dat iets teveel is? Hoe zou je er anders achterkomen of iemand iets doet wat voor jou niet ok is? En hoe zou je anders weten wat jou in je integriteit aantast en wat niet? Boosheid is de kracht die ervoor zorgt dat jij er steeds meer achter komt wanneer iets jou bij je kern houdt en wanneer iets je bij je kern weghaalt.

Achter boosheid zit veel kracht. Deze kracht kun je ten goede gebruiken door hem om te vormen en er iets opbouwends mee te doen. Wat er vaak gebeurt is dat we deze kracht gebruiken om anderen terecht te wijzen, de les te lezen, of pijn te doen. Waarna de cyclus van boosheid versterkt wordt.”

Als ik zo naar mezelf luister dan denk ik: poeh… dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben zelf dan ook het volgende aan het oefenen. Ik probeer mezelf toe te staan mijn boosheid te voelen, wanneer het zich aandient. En dit voel ik dan, zonder dat ik hier een actie aan verbind. Ik ga niet op mijn neiging af, maar kijk wat voor energie er is, en blijf daarmee zitten in alle aanwezigheid. Ik kijk de boosheid aan voor wat het is, een rauwe, intense, energie. En als het nodig is, dan stap ik uit de situatie en uit ik mijn boosheid. Daarna probeer ik te voelen wat mijn behoefte erachter is.

Wat voor relatie heb jij met boosheid? Is het iets dat je toe kunt laten, of juist niet? Heb je het gevoel dat je er iets mee moet? Kom dan eens aan je boosheid proeven in een sessie. Ik ontmoet je graag, zelfs – of misschien zelfs juist – in je boosheid :).

Volle Benen

“QigongMomentje” aflevering 4:

Mijn leraar en ik staan schuin tegenover elkaar en kruisen elkaar met onze onderarmen. Hij heeft zijn eigen cirkel vast, en ik de mijne. Nou ja… voor zover me dat al lukt dan. Vanuit de pushing hands stap ik in en kom ik met mijn rechterzij tegen zijn linkerzij te staan. Ik maak de beweging zoals hij me geleerd heeft: opgolven, dan pas kantelen en dan… ik probeer te zinken. Hij verroert geen vin. Ik probeer het nog eens. Opgolven, kantelen en… weer gebeurt er niets. Nog een keer. Nope.

‘Ok.’ zeg ik, toch een klein beetje teleurgesteld. ‘wat voel jij?’
Hij wijst met zijn ogen naar mijn elleboog die in zijn zij staat. “Daar ben je aan het duwen, met je elleboog maar de rest is niet gevuld. En ook je benen zijn niet gevuld.” Oh ja.
Ik ga weer in de positie staan van zonet en voel even goed. Hierzo dus… en hier. Ik word meer aanwezig op de aangegeven plekken, neem de tijd hier even voor, en golf dan op, kantel en zink. Mijn leraar stapt terug.

In de Chinese achtergronden van Taiji en Qigong kom ik vaak de concepten ‘vol’ en ‘leeg’ tegen. Je hartslag kan bijvoorbeeld vol zijn, wat dan iets kan aangeven over je gezondheid. Of een been kan leeg voelen en daarmee kan je tegenstander dit gebruiken om die ruimte te vullen, waardoor jij uit je evenwicht gehaald kan worden. Heel veel weet ik hier nog niet van, maar voor mij is het zoiets als ‘gevuld zijn’, ‘aanwezig zijn’ of ‘bewust zijn’.

Hier zie ik zeker een link met de massages die ik geef. Ook in de massages kan je voelen dat een kuit bijvoorbeeld leeg is. Als ik deze dan masseer, of de ontvanger ernaartoe laat gaan met zijn of haar aandacht, dan kunnen we deze weer voelen, weer bewust maken, zodat alles daar beter kan gaan stromen. Het betreffende lichaamsdeel voelt hierna weer wat natuurlijker aan en is weer meer deel geworden van het lijf. En tsja. Mensen hun lijf laten ervaren en daardoor het lijf weer in een harmonischere balans te krijgen, dat is waar het in de integrale massage (deels) om draait.

Vandaar dat ik zo gek ben op mijn Qigong beoefening. Ik leer op een heel andere manier dezelfde dingen, zodat ik mijn massagebeoefening meer kan verdiepen. En ik ben hierin nog lang niet uitgeleerd!

Winter Tegenhouden

“Holistisch Gedachtenwolkje” aflevering 4:

Ik zit samen met een collega aan de grote tafel bij Merlijn. We hebben het over het werk en dat de dingen goed gaan. Ik vertel dat ik het fijn vind dat mijn workshops goed lopen en dat mensen geïnteresseerd lijken te zijn; ik draai volle groepen. Dit is ook wel eens anders geweest; in de opstartfase waren er niet altijd genoeg deelnemers en moest ik ook wel eens een workshop afzeggen.

Mijn collega glimlacht naar me. Ik weet dat ze me graag helpt, dat ze met me meeviert en dat ze het beste met mee voorheeft. Dan zegt ze: “En nu vasthouden hè?”

In mijn lijf voel ik iets opkomen wat me verbaast. Ik ben het niet eens met haar zinnetje, merk ik. Ik hoef dit niet perse vast te houden, nee. Als het aanhoudt, is dat natuurlijk prettig, maar het VASThouden, dat vind ik niet nodig… even frons ik mijn wenkbrauwen want ik vraag me af waarom ik er zo over denk. Het is toch heel menselijk om iets wat goed gaat te willen vasthouden? Ik kan het me ook nog herinneren, dat ik dit zo voelde. Hoe komt het dat het nu anders is? Wanneer is dat veranderd?

Dit is hoe ik het nu zie. Cycliciteit. Het is een van de grondwetten van de natuur. En het kost heel veel energie (is eigenlijk onmogelijk) om daar tegenin te gaan. Vroeger deed ik dat wel. Ik ging trekken aan dingen, pompte energie in dingen omdat ik wilde dat ze zouden werken. Nu doe ik dat eigenlijk heel weinig. En het grappige is dat de dingen beter lopen.

Hoe dit kan? Tsja… Door heel goed te letten op wat de bedoeling is op welk moment, hoef je niet meer krampachtig vast te houden aan iets wat niet klopt. Zo voelt het voor mij althans. Dit betekent voor mij niet dat je niets hoeft te doen. Maar je moet er wel op letten dat je het juiste doet op het juiste tijdstip. Passiviteit en activiteit wisselen elkaar altijd af. Als je in de activiteit gaat zitten terwijl er een moment van passiviteit nodig is, loop je leeg. Als je in de passiviteit gaat zitten terwijl er actie nodig is, kom je nergens. Het onderscheid leren maken tussen de twee bedoelingen is een kunst van het leven.

Als mijn energie op een gegeven moment niet meer de kant van de workshops op stroomt en ik probeer er toch uit alle macht nog iets van te maken, dan is het alsof ik probeer af te dwingen dat het zomer wordt als de herfst net geweest is en de natuur zich opmaakt voor de winter – dat werkt niet. De winter tegenhouden… hoe zou dat moeten?
En in de winter is het natuurlijk niet zo dat je niets doet. Je rust uit, of je bereid je voor op de lente.

Alles heeft voor mij zo zijn eigen plek in de tijd. Het is een dagelijkse oefening om me dit bewust te zijn en de flow te volgen. Maar hoe meer ik oefen, hoe makkelijker het gaat. En in mijn dagelijkse leven merk ik ook het verschil; ik heb minder perioden waarin ik me niet lekker in mijn vel voel, ‘ik heb geen zin’ komt bijna nooit meer voor. En ‘zou moeten’ komt eigenlijk nauwelijks meer in mijn woordenboek voor. Hierdoor voel ik mij vrijer, en gelukkiger.

Nu zeg ik natuurlijk niet dat dit voor altijd aanhoudt, want alles is cyclisch. Maar ja, ‘nu vasthouden’, daar geloof ik nou eenmaal niet meer in. 🙂

Denken te Voelen

‘MeditatieMomentje’ aflevering 1:

Ik zit op mijn meditatiekussen met mijn ogen dicht, in de groep waar ik op elke dinsdagavond mediteer, en probeer de eerste meditatie van de avond te volgen. De nadruk zit hem, zoals gewoonlijk, op het woord probeer, want gedachten schieten als pijlen zonder doel door mijn hoofd heen. Gelukkig is dit niet meer frustrerend. Mijn meditatie beoefening is precies dat, een oefening. Het hoeft niet te lukken, het is wat het is.

“Kijk maar eens naar wat je op dit moment voelt, en blijf daar bij. Je hoeft er niets mee te doen, je hoeft het niet op te lossen.” De woorden zijn als een focuspunt en ik grijp de opdracht vast om me wat minder als een ongeleid projectiel te voelen. Wat voel ik op dit moment? Nog meer gedachten springen er naar voren. Ik blijf doorvoelen. Wat voel ik op dit moment? Wat is er? Wat speelt er van binnen?

Ik merk op wat de gedachten voor effect op me hebben. Het zijn bekende patronen die als trouwe metgezellen die ik niet perse heel aardig vind maar die ik wel heel goed ken, mij proberen weg te lokken. Continue reading

Geen Benen

“MassageMomentje” aflevering 71:

We zijn bij het laatste stuk van de massage aangekomen, waarin ik wat aandacht besteed aan de benen van mijn client. Ik besluit het deze keer met wat zachtheid in te gaan zodat hij in die rust kan laten doorwerken wat er gebeurd is. 

Ik masseer de benen eerst in en daar waar mijn handen wat blijven plakken leg ik mijn linkerhand onder het scheenbeen neer en mijn rechterhand op de kuit. Dan trek ik mijzelf als het ware terug en laat ik zijn wat er is. Ik merk dat mijn klant erbij aanwezig is en laat gebeuren wat er gebeurt. Ik check even of ik zelf niets aangespannen heb in mijn lichaam; billen, benen, buik, handen, en trek maak mijn handen nog wat zachter. Continue reading

Eczeem

“QigongMomentje” aflevering 3:

Ik had vroeger heel erg last van eczeem. Ik heb tijden gehad waarin ik niet kon slapen omdat het eczeem rond mijn ogen zo jeukte en prikte. Ik heb tijden gehad waarin ik permanent met een grote wond op mijn scheenbeen rondliep omdat ik het steeds openkrabte. Ik heb plaktestjes en priktestjes laten doen door een dermatoloog die er naderhand graag een foto van maakte omdat mijn reacties zo duidelijk waren en het goed in een boek over huidaandoeningen ter illustratie zou passen. Ik heb een jaar lang tarwe laten staan om te kijken of dat verbetering zou brengen. Ik heb een stadium gehad waarin ik niet meer op zoek ging naar een oplossing, maar dacht: ach, er is mee te leven, en in dat stadium werd ik geregeld boos op mijn moeder omdat ze nog steeds naar een oplossing zocht (wat zoveel betekent als dat er voor mij nog veel lading op het onderwerp zat). 

Ik was laatst met mijn qigong leraar aan het trainen en mijn hand jeukte. Continue reading

Voelen

“QigongMomentje” aflevering 1:

Ik sta in de Taiji les en we doen eerst een stukje Qigong. Ik vergelijk hoe mijn leraar de beweging doet met mijn eigen houding in de spiegel. Ik heb nog niet zo heel veel ervaring hiermee dus ben ik nog vooral aan het opletten en proberen na te bootsen.

Maar dan valt me iets op. Zijn houding is minder statisch, minder star. Ik probeer met mijn lichaam hem na te doen. Dan zegt hij: “Hierbij mag je je bovenlichaam iets naar voren houden.” En dan klikt er bij mij iets. Wat hij anders doet dan ik is dat zijn houding actiever is, alsof er elk moment iets kan gebeuren. Ik probeer mijn intentie daarmee uit te lijnen, maar het is nog moeilijk.

Dan breng ik mijn aandacht terug naar mijn handen, waarbij ik in gedachten een kleine bal vastheb en waarbij mijn vingers naar elkaar toe wijzen. Continue reading

Stroom

“MassageMomentje” aflevering 58:

Bij een koude plek op de rechter hamstring  van mijn client ben ik bezig. Zijn benen zijn kouder dan de rest van zijn lichaam, en deze plek is dan nog een beetje kouder dan de rest van het been. Ik begin met wat grote strijkingen om het been te verbinden met de rest van het lichaam, en de plek te verbinden met de rest van het been. Dan gebruik ik mijn knokkels om er wat leven in te brengen en wat stroming op gang te brengen. Ik schud wat en met wat diepe druk breng ik er wat snelheid in om het been te vitaliseren.  Continue reading

Wegslaan

“MassageMomentje” aflevering 53:

“En wat zou je nu het liefste willen doen?”

Met deze vraag kom ik soms voor verrassingen te staan. Ik geef best wat druk en het moet echt best wat pijn doen.

“Nou, je hand wegslaan.”

“Ga je gang, doe maar lekker.” nodig ik haar uit.

Mijn cliente moet lachen. Ik stel me voor wat er door haar heen gaat. ‘Meent ze dat serieus? Dat kan toch niet zomaar. Dat is toch niet de bedoeling?’

“Moet ik nou gewoon je hand wegslaan?!”

Gewoon. Ja. Gewoon mijn hand wegslaan. Continue reading

Fantasy Story

“MassageMomentje” aflevering 52:

“Vul het maar met al je aanwezigheid.”

Mijn hand ligt op de kuit van mijn cliente en ik wacht. Eerst gebeurt er helemaal niets. Dan ook nog niets. Ik zak nog wat meer in mijn eigen lichaam en wacht in vertrouwen af. Ik voel dat ze er wel bij is dus het is niet nuttig om nu iets te doen of te zeggen. Vaak zeggen we toch al zoveel.

Eerst voel ik warmte onder mijn hand. Ik concentreer me nog iets meer, kijk of ik iets gewaar kan worden. En dan, ja hoor. De kuit voelde eerst aan als een dichte plak, nu lijkt het alsof het meer lucht krijgt, poreuzer is zodat de energie er beter doorheen kan stromen.

Soms kijk ik van een afstandje naar mijn werk en dan verbaas ik me erover hoe het lijkt op een fantasy story. Ik leg een hand op een lichaamsdeel en er gebeuren dingen! Dat lees je toch in een verhaal waar de High Elves en Orks een rol spelen? Continue reading