Hardop Lachen

‘MassageMomentje’ aflevering 89:

Ik lig op mijn eigen massagetafel en moet hardop lachen. De ironie ervan! De student die supervisie bij mij doet haalt verbaasd haar elleboog uit mijn rug, terwijl ik probeer woorden te vinden voor het inzicht dat ik net kreeg.

Het duurt even, want eerst heeft mijn lichaam wat tijd nodig om te settelen. Daarna heb ik even tijd nodig om te verwerken wat er gebeurde en daarna om wat woorden ervoor te vinden.

“Ik vertel het je zo.” vertel ik haar, terwijl ze geduldig afwacht.

Continue reading

Je Best

“MassageMomentje” aflevering 74:

-FLASHBACK-

Ik sta in een weiland. Ergens om mij heen loopt een paard los rond. Ik adem net iets te rustig in en uit en verzeker mezelf ervan dat paarden niet eng zijn maar lief. Er ligt een woord op de grond voor me in het gras en ik probeer me erop te concentreren. Anita, mijn coach en vriendin, kijkt naar me en stelt me een vraag. Mijn antwoord strookt blijkbaar niet met wat ze aan me vroeg, want daar komt de vraag opnieuw: “Maar wat VOEL je?”

Ik kan dit, zeg ik tegen mezelf.  Ik zit midden in mijn coachingopleiding en achteraf gezien is het me duidelijk dat ik diep mijn eigen proces ingedoken ben. Dit moment in tijd is wel een van die ‘afgrondpunten’; een van die momenten dat je zo vast zit dat je het allemaal niet meer weet, maar je bent nog niet gebroken en dus ga je maar door op automatische piloot. Het enige wat ik wel wist is dat ik zeker niet in een flow zat. En daarom ben ik wat sessies gaan doen bij Anita, die coacht met paarden.

Wat ik voel… Ik zeg: “Wacht even, dan ga ik even voelen.” en ik sluit mijn ogen. Ik probeer mijn lichaam te voelen, ik probeer te voelen wat ik voel. Ik sluit mij af van de wereld en probeer naar binnen te gaan, naar mijn diepste gevoel. Dan haalt ze me eruit. Blijkbaar ben ik veel te veel mijn best aan het doen om te voelen. “Gewoon… wat voel je?”
Ik word er een beetje gefrustreerd van. Als ze me nou even laat, dan kan ik eerst voelen en daarna haar vertellen wat ik voel.

Ze probeert iets anders. Ze zet me op het paard. Ze laat me liggen op het paard met de opdracht te ontspannen (maar ja, ik vind een paard eng terwijl ik niet eens weet dat ik een paard eng vind dus hoe kan ik dan ontspannen…). Ze haalt me van het paard. Niets lukt echt. Ik snap er helemaal niets meer van en de frustratie wordt steeds groter.
Aan het einde van de sessie zegt ze, meer als vriendin dan als coach: “Ga eens wat meer ontspannen… neem maar eens een massage ofzo.”

Terug naar vandaag de dag. Gisteren had ik een klant, en zij was erg haar best aan het doen om te voelen. ‘Denken aan voelen’ noem ik dat. Continue reading

Consequent Lijf

“MassageMomentje” aflevering 72:

Ik sta op van mijn tafel. Deze keer mocht ik er zelf op liggen. ‘Wie masseert de masseur?’ wordt er vaak grappend in de kringen van masseurs geroepen. Nou, sinds ik supervisor ben van mijn opleiding mag ik dit voordeel vaak meemaken.

Sinds september ben ik supervisor van mijn school Positive Touch, school voor holistische massage en bewustwording. Dit past goed bij mij en ik geniet ervan. Ik merk keer op keer hoe blij ik word van het overbrengen naar anderen van datgeen waar ik met zoveel passie mee werk.

Vandaag lig ik dus zelf op de bank en heeft de student een plek op mijn rechter middenrug te pakken. Ze vraagt me er met mijn aandacht en mijn adem heen te gaan en ik doe wat zij zegt. Ik voel dat mijn rug niet helemaal ontspannen is, dat ik haar niet helemaal toelaat, maar ik merk ook dat dit niet een weerstand is die ik heb, maar meer een gezonde manier van mezelf neerzetten. Ik vertel haar wat ik voel en dat het fijn is te voelen dat ik mag staan, dat ik die kracht heb en dat ik voel dat ik hier stevig in kan zijn. Ze stelt me nog wat verdiepende vragen en dan gaan we verder.

Achteraf verbaas ik me erover. Een paar maanden geleden lag ik op de tafel bij mijn lerares om even te checken of ik niet een en ander van een drukke periode in mijn persoonlijke leven had opgeslagen in mijn lijf. En we kwamen op precies ditzelfde punt uit. Op dezelfde plek in mijn lichaam. Ik had eerst de link niet gelegd, want ik was het al bijna vergeten. Maar mijn lijf was het nog niet vergeten en dus mocht ik hetzelfde nog een keertje meemaken. Zodat het beklijft, zeg maar.

Wat mooi dat mijn lijf dit zo doet. Dat het zo consequent is in wat het meemaakt. En dat de inzichten zo kloppend zijn met wat er is. En wat ontzettend goed van de student dat zij mij hierin daarheen kon begeleiden!

Deze student is dan ook met een mooi cijfer naar huis gegaan. En ik ben met een grote glimlach naar huis gegaan.

Denken te Voelen

‘MeditatieMomentje’ aflevering 1:

Ik zit op mijn meditatiekussen met mijn ogen dicht, in de groep waar ik op elke dinsdagavond mediteer, en probeer de eerste meditatie van de avond te volgen. De nadruk zit hem, zoals gewoonlijk, op het woord probeer, want gedachten schieten als pijlen zonder doel door mijn hoofd heen. Gelukkig is dit niet meer frustrerend. Mijn meditatie beoefening is precies dat, een oefening. Het hoeft niet te lukken, het is wat het is.

“Kijk maar eens naar wat je op dit moment voelt, en blijf daar bij. Je hoeft er niets mee te doen, je hoeft het niet op te lossen.” De woorden zijn als een focuspunt en ik grijp de opdracht vast om me wat minder als een ongeleid projectiel te voelen. Wat voel ik op dit moment? Nog meer gedachten springen er naar voren. Ik blijf doorvoelen. Wat voel ik op dit moment? Wat is er? Wat speelt er van binnen?

Ik merk op wat de gedachten voor effect op me hebben. Het zijn bekende patronen die als trouwe metgezellen die ik niet perse heel aardig vind maar die ik wel heel goed ken, mij proberen weg te lokken. Continue reading

Eczeem

“QigongMomentje” aflevering 3:

Ik had vroeger heel erg last van eczeem. Ik heb tijden gehad waarin ik niet kon slapen omdat het eczeem rond mijn ogen zo jeukte en prikte. Ik heb tijden gehad waarin ik permanent met een grote wond op mijn scheenbeen rondliep omdat ik het steeds openkrabte. Ik heb plaktestjes en priktestjes laten doen door een dermatoloog die er naderhand graag een foto van maakte omdat mijn reacties zo duidelijk waren en het goed in een boek over huidaandoeningen ter illustratie zou passen. Ik heb een jaar lang tarwe laten staan om te kijken of dat verbetering zou brengen. Ik heb een stadium gehad waarin ik niet meer op zoek ging naar een oplossing, maar dacht: ach, er is mee te leven, en in dat stadium werd ik geregeld boos op mijn moeder omdat ze nog steeds naar een oplossing zocht (wat zoveel betekent als dat er voor mij nog veel lading op het onderwerp zat). 

Ik was laatst met mijn qigong leraar aan het trainen en mijn hand jeukte. Continue reading

Oordeel

“WushuMomentje” aflevering 1:

Ik ben aan het trainen (Chinese Martial Arts). Mijn leraar is stil, observeert wat ik doe. Het begin van de training is altijd hetzelfde, dus ik weet wat ik moet doen. Na het vegen (een soort draaitrap laag bij de grond waarin je een cirkelbeweging met je voet over de grond maakt, superleuk!) is het springen aan de beurt.

Ik moet er altijd even inkomen. Met maar 1x per week trainen heb ik constant het gevoel dat ik het steeds weer niet kan. Ach ja, ik zit nu dan ook heel duidelijk in de bewust onbekwame fase en ben in een zeurbui. Zucht. Continue reading

Stukje Ik

“MassageMomentje” aflevering 56:

Ik ben aan het oefenen met een collega. Ze maakt diepte op mijn lange rugspier en ik voel mijn hart in mijn buik kloppen. Hé, da’s gek. Dat deed het de laatste keer bij een massage ook al… waar waren we toen ook alweer mee bezig? Ik weet het niet meer en mijn gevoel neemt het weer over van mijn denken…

De plek voelt donker, vies, rottend. Alsof er een stinkende volte is. Ik adem nauwelijks meer en krijg het een beetje benauwd. Wat zou dat toch zijn? Continue reading

Stop

“MassageMomentje” aflevering 55:

Mijn lerares kijkt me aan.

“Zullen we er nog een keer ingaan, en dan kan jij nu stop zeggen zodat het voor mij overtuigend is?”

Ik knik. Het is een tool die ik van haar geleerd heb en die ik zelf ook vaak toepas. Eens kijken hoe het nu bij mij gaat.

We gaan de diepte in. De pijn is bekend. Dan wordt er een diepere laag aangeraakt en voel ik dat het me emotioneel ook iets doet. Er komen beelden en gevoelens terug uit het verleden en ik schreeuw “stop! STOP!” en nog steeds niet haalt ze haar elleboog uit mijn schouder. Continue reading

Geknoopte armen

“YogaMomentje” aflevering 1:

Yin Yoga. Ik had er al veel over gehoord. Ik wilde altijd al eens aanschuiven, maar dat lukte steeds niet. Nu kwam een andere vriendin ook meedoen met de les van Juliette en deze vriendin had ik al heel lang niet gezien, dus het was de perfecte smoes om mezelf toch eens een goede schop onder de kont te geven.

De eerste pose was fijn. Ik kon lekker over mijn knie heenbuigen, ademde uit en strekte daarmee nog lekker verder. De docente vertelt: de spieren zijn het gewend om korter te worden, en om echte verlenging te bereiken moet je daar 3-5 minuten in blijven zitten. Ik denk er maar niet over na hoe lang 3 minuten kan voelen. Maar deze pose is eigenlijk wel lekker. Ik blijf ademen, adem naar de plekken toe die ik voel, en bij de uitademing probeer ik mijn hele lichaam te relaxen. Ergens nog een greintje spanning? Ademen en hoppa! Lekker strekken met die hap. Dit kan ik, denkt het deel van mij dat toch zo lekker alles goed wil doen. Ik fluit mezelf terug. ‘de beste zijn’ past voor mij niet bij yoga.  Continue reading

Bewoonde Kuiten

“MassageMomentje” aflevering 34:

Mijn vader zit in mijn rechterkuit en mijn moeder in mijn linkerkuit. Vraag me niet hoe het kan, toch is het zo.
Als je bij mij in de diepte gaat kijken in mijn linkerkuit, dan kom ik eigenlijk altijd iets tegen dat met mijn moeder, of mijn moederlijn te maken heeft. Dingen die ik moeilijk vind, dingen die ik herken van haar in mezelf, dingen die onbewust over de generaties heen aan mij zijn doorgegeven. Continue reading