Springend Enthousiasme

‘WushuMomentje’ aflevering 2:

Kijk, dit is nou precíes waarom ik er zo van overtuigd ben dat mijn interesse en oefeningen in de Chinese Martial Arts mij verder brengt in mijn werk en in mijn leven.

Afgelopen vrijdag tijdens mijn training was ik onderhuids een beetje chagrijnig. Er speelde iets mee wat ik de hele dag al bij me droeg en ik wilde eigenlijk niet dat het mijn les zou verstoren dus eerst probeerde ik het te negeren. Toen dat niet lukte, zei ik tegen mijn leraar (en goede vriend):

“Ik ga dit gewoon even bij je neerleggen, want het zit in de weg en anders dan kan ik niet goed trainen vandaag en dat wil ik wel.”

Toen legde ik hem uit wat me dwars zat. Soms dan doe of zeg ik dingen uit enthousiasme, maar mijn intentie wordt dan verkeerd begrepen. Vanochtend in het WhatsApp berichtje was dit niet anders. Wat ik eigenlijk bedoelde, werd niet gezien, en dat voelde vervelend, want blijkbaar vinden andere mensen mijn manier van interactie soms moeilijk. Terwijl ik alleen maar enthousiast wil zijn.

Continue reading

Disclaimer

“MassageMomentje” aflevering 86:

“Alvast sorry als ik je sla.”

Een schaterlach ontsnapt mijn mond. Tjsa, het hoort bij mijn vak, denk ik dan. Maar het is wel een van de grappigste zinnetjes die ik ooit van een klant gehoord heb.

We hebben een stukje boosheid aangeraakt, boosheid die ze niet gewend is te uiten. Ik heb aan haar voorgesteld om nog een keer te kijken naar die boosheid die zich op haar rug bevindt. Ze stemt ermee in, maar wilde dit wel even van tevoren zeggen, als een soort disclaimer.

Mij slaan zou natuurlijk een beetje te ver gaan, maar in de sessies komt het soms voor dat er geslagen wordt. Vaak is dat dan op de tafel.
Als er emoties heftig doorvoeld worden en geuit worden vraag ik mijn klanten soms wel hun lichaam te volgen, als ik merk dat ze nog inhouden en er beweging bij komt kijken. Alleen maar goed om dat te laten gebeuren, in de veilige setting van mijn praktijkruimte.

We negeren vaak wat ons lichaam ons ingeeft, terwijl het juist heel goed weet wat het nodig heeft. Dus ja. Naast geluid maken mag slaan ook in mijn sessies. Ik zorg er wel voor dat je alles heel houdt, inclusief mij en jezelf :).

Boosheid mag er zijn in de sessies. En verdriet en angst ook. Door het toe te laten kun je het daarna pas echt loslaten.

Heb jij ook wel eens het gevoel dat eens hevig op een kussen slaan misschien goed zou doen, maar hou jij je in? Laat het me aan het begin van de sessie weten en we kijken wat we ermee kunnen doen!

Mijn Huidige Boosheid.

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 6:

Ik weet het nog goed. Ik was met een collega aan het praten over de situatie waarin zij zich op het moment bevond (een vrij heftige situatie in haar relatie) en we kwamen erop dat we beiden niet zo goed waren in boos zijn. Toen – dit is zo’n 7 jaar geleden – wist ik wel dat dat zo was, maar ik wist niet precies wat het inhield. Ik wist niet zeker of ik wel wilde leren om boos te worden, al voelde dat wel als iets wat misschien nodig zou zijn. Waarvoor of waartoe, daar had ik geen antwoord op.

Als de toenmalige ik dit aan de huidige ik zou hebben gevraagd, zou ik deze antwoorden geven:

“Boos zijn betekent niet dat je iemand perse hoeft te confronteren. Het betekent ook niet dat je ruzie krijgt. Boos zijn houdt niet perse in dat je aan het schreeuwen bent, of dat je iemand pijn doet.

Wat het wél inhoudt is dat je ervaart dat je boos bent. Het is een bepaalde energie, een bepaald gevoel in je lichaam. Ik zou het omschrijven als een naar buiten gaande, vurige, intense stroom in alle vezels van mijn lichaam die me vertelt dat iets niet ok is, dat er iets niet klopt, dat er iets over mijn grenzen heengaat. Dit gevoel serieus nemen, en toelaten, dat is boos zijn.

Het heeft dus minder te maken met ergens actie aan verbinden (schreeuwen, met deuren slaan, iemand iets verbieden, of zelfs maar iemand iets laten weten), en meer te maken met doorvoelen wat er met je gebeurt (lichamelijke sensaties) en deze eventueel ontladen. Ontlading lucht op. Pak maar een kussen en sla ermee op de bank. Doe bokshandschoenen aan en ga tegen een boksbal slaan. Ga een eind hardlopen en volg hoe hard je lichaam wil gaan. Ga alleen in een andere kamer staan en schreeuw zo hard je kunt. Dat is ontladen. Het is niet gericht aan een bepaald iemand, of op een bepaalde situatie. Het is het ruwe gevoel, zonder het verhaal erbij. De ontlading zorgt ervoor dat overtollige energie weg kan vloeien, zodat je – weer meer in balans – de dingen kunt tegemoettreden.

Als je (nog) niet boos kunt worden, ga je er meestal bij weg, en houd je het binnen. Dan doe je alsof je niet boos bent (je hoofd probeert het te bezweren), of dan ga je het voor de ander rechtpraten. Als je dit al een tijdje doet dan heb je vaak niet eens door dat je boos bent, en voelt het ook echt niet alsof je boos bent. Maar boosheid is er nou eenmaal. Het is een van die dingen die bij het leven hoort. Als je niet boos wordt terwijl je eigenlijk wel boos bent, dan is het lontje van de bom aangestoken, en je probeert het in te pakken met een dikke jas. Sommige mensen hebben zoveel jassen verzameld dat ze de bom daadwerkelijk niet voelen ontploffen. Maar dat betekent niet dat die bom er niet is. En het inpakken van die bom kost erg veel energie. Vaak gaat dit gepaard met lichamelijke klachten. Pijn aan de handen of armen, of in de kaak, of andere delen van het lichaam die de boosheid opsluiten.

En boos zijn heeft wel degelijk een functie. Hoe zou je anders merken dat iets teveel is? Hoe zou je er anders achterkomen of iemand iets doet wat voor jou niet ok is? En hoe zou je anders weten wat jou in je integriteit aantast en wat niet? Boosheid is de kracht die ervoor zorgt dat jij er steeds meer achter komt wanneer iets jou bij je kern houdt en wanneer iets je bij je kern weghaalt.

Achter boosheid zit veel kracht. Deze kracht kun je ten goede gebruiken door hem om te vormen en er iets opbouwends mee te doen. Wat er vaak gebeurt is dat we deze kracht gebruiken om anderen terecht te wijzen, de les te lezen, of pijn te doen. Waarna de cyclus van boosheid versterkt wordt.”

Als ik zo naar mezelf luister dan denk ik: poeh… dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben zelf dan ook het volgende aan het oefenen. Ik probeer mezelf toe te staan mijn boosheid te voelen, wanneer het zich aandient. En dit voel ik dan, zonder dat ik hier een actie aan verbind. Ik ga niet op mijn neiging af, maar kijk wat voor energie er is, en blijf daarmee zitten in alle aanwezigheid. Ik kijk de boosheid aan voor wat het is, een rauwe, intense, energie. En als het nodig is, dan stap ik uit de situatie en uit ik mijn boosheid. Daarna probeer ik te voelen wat mijn behoefte erachter is.

Wat voor relatie heb jij met boosheid? Is het iets dat je toe kunt laten, of juist niet? Heb je het gevoel dat je er iets mee moet? Kom dan eens aan je boosheid proeven in een sessie. Ik ontmoet je graag, zelfs – of misschien zelfs juist – in je boosheid :).

Oordeel

“WushuMomentje” aflevering 1:

Ik ben aan het trainen (Chinese Martial Arts). Mijn leraar is stil, observeert wat ik doe. Het begin van de training is altijd hetzelfde, dus ik weet wat ik moet doen. Na het vegen (een soort draaitrap laag bij de grond waarin je een cirkelbeweging met je voet over de grond maakt, superleuk!) is het springen aan de beurt.

Ik moet er altijd even inkomen. Met maar 1x per week trainen heb ik constant het gevoel dat ik het steeds weer niet kan. Ach ja, ik zit nu dan ook heel duidelijk in de bewust onbekwame fase en ben in een zeurbui. Zucht. Continue reading

Schreeuw

“MassageMomentje” aflevering 48:

De sessie is voorbij. Ik kom uit mijn kamer om mijn handen te wassen en loop door de lounge naar de bar.

“Zo, je had ze goed te pakken daar!” zegt een collega met een grote grijns op zijn gezicht.

“Ja, dat moest er even uit.” zeg ik droog. Continue reading

Bewoonde Kuiten

“MassageMomentje” aflevering 34:

Mijn vader zit in mijn rechterkuit en mijn moeder in mijn linkerkuit. Vraag me niet hoe het kan, toch is het zo.
Als je bij mij in de diepte gaat kijken in mijn linkerkuit, dan kom ik eigenlijk altijd iets tegen dat met mijn moeder, of mijn moederlijn te maken heeft. Dingen die ik moeilijk vind, dingen die ik herken van haar in mezelf, dingen die onbewust over de generaties heen aan mij zijn doorgegeven. Continue reading

Rap Tempo

“MassageMomentje” aflevering 18:

14359225_322549114762225_6635385597774264425_n

Deze keer lig ik zelf op de tafel. Ik ben een traject aangegaan bij mijn lerares. Ze legt haar elleboog op mijn schouder en gaat vol zachtheid de diepte in. Het begint met een beeld: ik zie bomen in vol ornaat, intens gekleurd in rood en geel. Dit kan maar één plek zijn. Ik krijg tranen in mijn ogen van de herinnering en alle bagage die dat met zich meebrengt. Continue reading

Pijnlijke lach

“MassageMomentje” aflevering 15:

14203326_313374842346319_12009530813417019_n

Mijn client lacht. Ze lacht om de boosheid eronder beter te kunnen negeren. Ze lacht om de angst die eronder zit niet in de ogen te hoeven kijken. Ze lacht het weg. Want lachen mag. Lachen is iets dat in onze maatschappij gehoord wordt, geaccepteerd is, toegejuicht wordt. Lachen is gezond, wordt er vaak gezegd.

Maar lachen is soms ook een schild geworden, een manier om maar niet te hoeven voelen wat er zich werkelijk voordoet van binnen. Een manier om niet te hoeven kijken, niet eerlijk tegen jezelf te hoeven zijn. Lachen is een mechanisme dat je helpt te overleven. Continue reading