Erbinnen

“QigongMomentje” aflevering 5:

Ik sta met mijn rug naar de mooie groene muur in zaal 3. Voor mij staan 4 mensen die ik vaker in de les heb gezien. Ik laat ze een specifieke beweging oefenen die in de vaste reeks hoort die we wekelijks oefenen. Ze kennen de beweging allemaal al, maar het mooie van Qigong is dat je er altijd dieper in kunt gaan. Zoals mijn leraar me vorige week zei: “Qigong is nooit fout. En eigenlijk is het ook nooit goed.”

Ik doe de beweging met ze mee en laat ze hierbij letten op hoe groot ze de beweging maken, en hoe dat voelt. Als je erop gaat letten, is het voelbaar wanneer een beweging te groot voelt; dit ga je namelijk opmerken als spanning, als strekking, of op een andere manier. Ik laat ze de beweging expres te groot maken, om te voelen hoe dat is. Dan laat ik ze de beweging klein maken, om te kijken hoe dát is. Ook dat zal niet goed voelen en zal voelbaarheden creëren.

En dan, zonder er iets voor te hoeven doen, valt er bij een van de mensen het kwartje. Ze maakt de link met het echte leven. “Mooi deze oefening,” zegt ze. “want hoe vaak in het leven doe ik eigenlijk iets wat teveel is en ga ik daarmee mijn grenzen over. Je kunt hier natuurlijk ook binnen blijven!”

Ja. Dat kan zeker. En laat dat nou precies zijn waarom ik dit zo nuttig vind!

En nu ik dit schrijf zie ik nog een link: hoe vaak in het leven maken we dingen te groter dan ze hoeven zijn. Regen is nat. Maar soms doen we alsof het onze dag verpest. De koriander was op in de winkel. Vervelend, ja, maar we zullen er niet door verhongeren.

Aan de andere kant, kleiner maken is ook niet altijd goed. “Ja hij heeft me echt uitgefoeterd. Maar hij heeft het zelf ook zwaar.” of “Ik zou het fijn vinden als ze rekening met me zou houden, maar ja, laat maar. Het is ook niet zo erg.”

Zo leert Qigong mij dingen op ware grootte benaderen. Niet teveel, niet te weinig. Niet groter maken dat het is maar ook niet kleiner. Binnen de perken blijven, en van daaruit kijken wanneer het gaat stromen.

Disclaimer

“MassageMomentje” aflevering 86:

“Alvast sorry als ik je sla.”

Een schaterlach ontsnapt mijn mond. Tjsa, het hoort bij mijn vak, denk ik dan. Maar het is wel een van de grappigste zinnetjes die ik ooit van een klant gehoord heb.

We hebben een stukje boosheid aangeraakt, boosheid die ze niet gewend is te uiten. Ik heb aan haar voorgesteld om nog een keer te kijken naar die boosheid die zich op haar rug bevindt. Ze stemt ermee in, maar wilde dit wel even van tevoren zeggen, als een soort disclaimer.

Mij slaan zou natuurlijk een beetje te ver gaan, maar in de sessies komt het soms voor dat er geslagen wordt. Vaak is dat dan op de tafel.
Als er emoties heftig doorvoeld worden en geuit worden vraag ik mijn klanten soms wel hun lichaam te volgen, als ik merk dat ze nog inhouden en er beweging bij komt kijken. Alleen maar goed om dat te laten gebeuren, in de veilige setting van mijn praktijkruimte.

We negeren vaak wat ons lichaam ons ingeeft, terwijl het juist heel goed weet wat het nodig heeft. Dus ja. Naast geluid maken mag slaan ook in mijn sessies. Ik zorg er wel voor dat je alles heel houdt, inclusief mij en jezelf :).

Heb jij ook wel eens het gevoel dat eens hevig op een kussen slaan misschien goed zou doen, maar hou jij je in? Laat het me aan het begin van de sessie weten en we kijken wat we ermee kunnen doen!

Vastgekoekt

“MassageMomentje” aflevering 85:

Ik kijk mijn student aan om te zien of er iets bij haar klikt of niet. Ze heeft me net een massage gegeven en ik ben met haar de massage aan het doorspreken. We zijn aangekomen bij een punt die ik vaker met studenten deel en die – toen ik op hun plek in de studie stond – ik zelf ook van mijn lerares mee heb gekregen.

Een idee vormt zich in mijn hoofd en mijn mond begint te praten.

“Soms mag je in de massage een beetje meer uitdagen… Als je steeds binnen de lijntjes blijft is dat fijn… maar soms een beetje té fijn. In de massage proberen we mensen in beweging te brengen, zodat je de mogelijkheid creëert dat er wat los komt.”

“Als je een pan hebt met aangekoekte etensresten, dan blijf je ook niet braaf over die viezigheid wrijven in de hoop dat het los komt. Je gaat een beetje porren, en een beetje wrijven en schuren, loswrikken, totdat het van de pan loslaat. Als je te lief doet dan wordt die pan nooit schoon.”

“Zo is dat ook in de massage. Soms is het inderdaad belangrijk om binnen de lijntjes te blijven, maar juist net buiten die lijntjes kan er wat gebeuren. Dus daarom mag je best een beetje uitdagen en porren.”

Ik zeg dan ook altijd tegen mijn klanten dat ze voor een ontspanningsmassage bij mijn collega Petra moeten zijn.

Als je vastzit, is het zaak om los te komen. En soms moet je om los te komen toch echt even in beweging gezet worden. Bij mij in de massage kun je dus verwachten dat ik je soms uitdaag, dat ik prik, zodat jij je bewust kunt worden wat er zo aan de pan vastgeplakt zit.