Denken te Voelen

‘MeditatieMomentje’ aflevering 1:

Ik zit op mijn meditatiekussen met mijn ogen dicht, in de groep waar ik op elke dinsdagavond mediteer, en probeer de eerste meditatie van de avond te volgen. De nadruk zit hem, zoals gewoonlijk, op het woord probeer, want gedachten schieten als pijlen zonder doel door mijn hoofd heen. Gelukkig is dit niet meer frustrerend. Mijn meditatie beoefening is precies dat, een oefening. Het hoeft niet te lukken, het is wat het is.

“Kijk maar eens naar wat je op dit moment voelt, en blijf daar bij. Je hoeft er niets mee te doen, je hoeft het niet op te lossen.” De woorden zijn als een focuspunt en ik grijp de opdracht vast om me wat minder als een ongeleid projectiel te voelen. Wat voel ik op dit moment? Nog meer gedachten springen er naar voren. Ik blijf doorvoelen. Wat voel ik op dit moment? Wat is er? Wat speelt er van binnen?

Ik merk op wat de gedachten voor effect op me hebben. Het zijn bekende patronen die als trouwe metgezellen die ik niet perse heel aardig vind maar die ik wel heel goed ken, mij proberen weg te lokken. Continue reading

Hardloopschoenen

‘Holistisch GedachtenWolkje’ aflevering 1:

Ik sta in de sportwinkel en wil nieuwe hardloopschonen kopen. De zool van het laatste paar heb ik er letterlijk afgelopen, dus het is hoogst tijd voor nieuwe.

Terwijl mijn peuter een beetje ronddartelt ga ik op de lopende band lopen. De verkoper maakt een filmpje van hoe ik loop zodat hij de juiste schoenen aan mij kan aanpassen. 

De conclusie is hetzelfde als de andere keren: ik heb schoenen nodig die niet extra ondersteuning bieden. Maar dan zegt hij iets interessants. Terwijl hij wijst naar mijn voeten op de video hoor ik:

“Kijk, je loopt ontzettend recht op je schoenen. Je benen zijn mooi uitgelijnd op je enkels en je zet je voeten echt heel erg recht neer.” Continue reading

Open Deur

latch-lock-1910635_1280

“MassageMomentje” aflevering 27:

“Zo zeg.”

Even kan mijn client niets meer uitbrengen. Ik wacht rustig af. Als ze na een tijdje nog steeds niets zegt vraag ik haar of ze het misschien wil toelichten wat er zonet is gebeurd.

“Ja.” zegt ze. Nog even is het stil.

“Pfff… dat is een deur die lang niet open is geweest.”

En dan komt het verhaal eruit.

Ik heb zelf ook vaak even tijd nodig om hetgeen wat ik heb meegemaakt op de tafel te delen met mijn massage coach. Soms zijn het dingen die zo goed verstopt zitten, dat ik het eerst even moet laten rusten. Ik zie dat als fijne modderdeeltjes in het water die het troebel maken. Als je dat water even met rust laat wordt het vanzelf wel weer helder. Het is dan alsof mijn lichaam en geest van alles heeft meegemaakt maar dat ik even de tijd nodig heb om dit te verwerken.  Continue reading