Herhaling

“YogaMomentje” aflevering 2:

Met een zucht kijk ik mijn kleine aan. Het boek moet nog een keer voorgelezen worden. En daarna waarschijnlijk nog een keer. En nog een keer. Voor mij compleet oninteressant. Maar voor mijn kleintje van 2 jaar niet.

Kinderen leren door herhaling. Weer die ene puzzel, die ze eigenlijk al kunnen. Weer kijken hoe mama reageert als ik mijn eten op de grond laat vallen. Weer dat ene verhaaltje. En weer wijzen naar een letter en vragen of deze nog hetzelfde heet als vorige keer.
Alleen door herhaling kunnen ze leren wat er constant waar is in het leven.  Continue reading

Geknoopte armen

“YogaMomentje” aflevering 1:

Yin Yoga. Ik had er al veel over gehoord. Ik wilde altijd al eens aanschuiven, maar dat lukte steeds niet. Nu kwam een andere vriendin ook meedoen met de les van Juliette en deze vriendin had ik al heel lang niet gezien, dus het was de perfecte smoes om mezelf toch eens een goede schop onder de kont te geven.

De eerste pose was fijn. Ik kon lekker over mijn knie heenbuigen, ademde uit en strekte daarmee nog lekker verder. De docente vertelt: de spieren zijn het gewend om korter te worden, en om echte verlenging te bereiken moet je daar 3-5 minuten in blijven zitten. Ik denk er maar niet over na hoe lang 3 minuten kan voelen. Maar deze pose is eigenlijk wel lekker. Ik blijf ademen, adem naar de plekken toe die ik voel, en bij de uitademing probeer ik mijn hele lichaam te relaxen. Ergens nog een greintje spanning? Ademen en hoppa! Lekker strekken met die hap. Dit kan ik, denkt het deel van mij dat toch zo lekker alles goed wil doen. Ik fluit mezelf terug. ‘de beste zijn’ past voor mij niet bij yoga.  Continue reading