Twijfelende Stap

“WushuMomentje” aflevering 2:

Ik voel me altijd ontzettend cool als ik Wushu (externe vorm van Chinese Martial Arts, beter bekend onder de ‘foutieve’ naam Kung Fu) aan het trainen ben. Ik weet niet waarom, misschien zijn het de bewegingen, misschien is het het gevoel dat het me geeft. Misschien ís het ook gewoon wel zo (als ik mijn leraar mag geloven), maar vaak als het lekker gaat voel ik mij ontzettend cool.

Nog cooler voelde ik me toen hij na een jaartje vroeg welk wapen ik wilde trainen. Wapen?!?! IK?!?? Als je mij pre-martial-arts tijdperk zou hebben verteld dat ik binnenkort met een wapen zou beginnen te trainen, had ik je vierkant uitgelachen. Op een of andere manier heb ik mijzelf nooit zo bekeken, maar toen mijn leraar ermee kwam was er opeens toch een erg grote aantrekkingskracht…

Continue reading

Springend Enthousiasme

‘WushuMomentje’ aflevering 2:

Kijk, dit is nou precíes waarom ik er zo van overtuigd ben dat mijn interesse en oefeningen in de Chinese Martial Arts mij verder brengt in mijn werk en in mijn leven.

Afgelopen vrijdag tijdens mijn training was ik onderhuids een beetje chagrijnig. Er speelde iets mee wat ik de hele dag al bij me droeg en ik wilde eigenlijk niet dat het mijn les zou verstoren dus eerst probeerde ik het te negeren. Toen dat niet lukte, zei ik tegen mijn leraar (en goede vriend):

“Ik ga dit gewoon even bij je neerleggen, want het zit in de weg en anders dan kan ik niet goed trainen vandaag en dat wil ik wel.”

Toen legde ik hem uit wat me dwars zat. Soms dan doe of zeg ik dingen uit enthousiasme, maar mijn intentie wordt dan verkeerd begrepen. Vanochtend in het WhatsApp berichtje was dit niet anders. Wat ik eigenlijk bedoelde, werd niet gezien, en dat voelde vervelend, want blijkbaar vinden andere mensen mijn manier van interactie soms moeilijk. Terwijl ik alleen maar enthousiast wil zijn.

Continue reading

Oordeel

“WushuMomentje” aflevering 1:

Ik ben aan het trainen (Chinese Martial Arts). Mijn leraar is stil, observeert wat ik doe. Het begin van de training is altijd hetzelfde, dus ik weet wat ik moet doen. Na het vegen (een soort draaitrap laag bij de grond waarin je een cirkelbeweging met je voet over de grond maakt, superleuk!) is het springen aan de beurt.

Ik moet er altijd even inkomen. Met maar 1x per week trainen heb ik constant het gevoel dat ik het steeds weer niet kan. Ach ja, ik zit nu dan ook heel duidelijk in de bewust onbekwame fase en ben in een zeurbui. Zucht. Continue reading