Twijfelende Stap

“WushuMomentje” aflevering 2:

Ik voel me altijd ontzettend cool als ik Wushu (externe vorm van Chinese Martial Arts, beter bekend onder de ‘foutieve’ naam Kung Fu) aan het trainen ben. Ik weet niet waarom, misschien zijn het de bewegingen, misschien is het het gevoel dat het me geeft. Misschien ís het ook gewoon wel zo (als ik mijn leraar mag geloven), maar vaak als het lekker gaat voel ik mij ontzettend cool.

Nog cooler voelde ik me toen hij na een jaartje vroeg welk wapen ik wilde trainen. Wapen?!?! IK?!?? Als je mij pre-martial-arts tijdperk zou hebben verteld dat ik binnenkort met een wapen zou beginnen te trainen, had ik je vierkant uitgelachen. Op een of andere manier heb ik mijzelf nooit zo bekeken, maar toen mijn leraar ermee kwam was er opeens toch een erg grote aantrekkingskracht…

Misschien komt het omdat het me uitdaagt mijn lichaam nog beter te leren kennen. Misschien is het omdat het het uiterste van jezelf vraagt. Misschien is het de diepte van de wereld die erachter verscholen ligt en waarvan ik weet dat ik nog maar een heel klein tipje van de sluier heb opgelicht. Wat het dan ook is, het heeft me te pakken. En een ding staat vast: het leert me over het leven. Alles wat ik over Wushu of Qigong of Taiji leer heeft op een of andere manier voor mij een soort van directe link met het leven zelf. Alsof het een totaal vanzelfsprekende school der bewustwording is. Ik denk dat als je er echt mee vervlochten raakt, het een manier van leven is, waardoor je anders gaat bewegen, anders tegen dingen aan kijkt, andere normen en waarden erop nalaat, en anders in het leven staat.

Afijn, een klein voorbeeld. Ik was laatst dus met mijn stok – mijn wapen – aan het trainen. De tweede basisoefening is een soort uppercut waarbij je je stok met twee handen schuin naast je hoofd vasthoudt en dan naar achter laat vallen, waarna je dit aan de andere kant van het hoofd herhaalt. Hier is altijd wel iets aan te verbeteren, dus dit oefen je gerust een jaar lang. Na een jaar ga je ermee lopen. Dan zet je tegelijkertijd als je de uppercut doet, een stap.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Want die timing, die moet wel goed zitten, anders voel je het meteen. Dus ik zat daar zo een beetje te sukkelen, en ongeveer stappen te zetten, en uit te proberen, waarschijnlijk te fronsen, misschien ergens stiekem me toch een beetje zorgen te maken dat ik mezelf niet op het hoofd sla, tot mijn leraar tegen me zegt: “En als je een stap zet, nooit twijfelen!”

0.0

Tsja. Levensles dus. Denk daar maar eens over na!

Springend Enthousiasme

‘WushuMomentje’ aflevering 2:

Kijk, dit is nou precíes waarom ik er zo van overtuigd ben dat mijn interesse en oefeningen in de Chinese Martial Arts mij verder brengt in mijn werk en in mijn leven.

Afgelopen vrijdag tijdens mijn training was ik onderhuids een beetje chagrijnig. Er speelde iets mee wat ik de hele dag al bij me droeg en ik wilde eigenlijk niet dat het mijn les zou verstoren dus eerst probeerde ik het te negeren. Toen dat niet lukte, zei ik tegen mijn leraar (en goede vriend):

“Ik ga dit gewoon even bij je neerleggen, want het zit in de weg en anders dan kan ik niet goed trainen vandaag en dat wil ik wel.”

Toen legde ik hem uit wat me dwars zat. Soms dan doe of zeg ik dingen uit enthousiasme, maar mijn intentie wordt dan verkeerd begrepen. Vanochtend in het WhatsApp berichtje was dit niet anders. Wat ik eigenlijk bedoelde, werd niet gezien, en dat voelde vervelend, want blijkbaar vinden andere mensen mijn manier van interactie soms moeilijk. Terwijl ik alleen maar enthousiast wil zijn.

Ik snap het wel… het kan zeker pusherig overkomen als ik vroeg in de ochtend met een berichtje kom: ‘zullen we een datum prikken?’. Maar ik vind het toch vervelend dat ik niet gewoon enthousiast kan zijn. Ik wil mijzelf niet beteugelen in mijn enthousiasme, het hoort bij mij.

Terwijl ik dit tegen mijn leraar zeg word ik een beetje boos en komt er een soort ‘dit ben ik! kom maar op!’ energie vrij. Ik voel hem en besluit hem te gebruiken in de training. We waren net aangekomen bij het gedeelte ‘springen’ dus ik zeg, nog steeds een beetje bozig: “Weet je wat? Ik ga gewoon superenthousiast springen!” Mijn leraar kijkt me alleen maar aan en zegt niets. Hij kent me en weet dat ik niets van hem nodig heb, alleen maar wat tijd en ruimte.

Ik zet mijn springoefening in en stop er al het enthousiasme in dat ik in me heb. Het voelt lekker. Ik laat mezelf zien. Ik mag er zijn, met al mijn enthousiasme. Als iemand dat niet aankan dan is dat niet mijn probleem!
Maar als ik dan even stilsta en ga navoelen, komt er een inzicht.

Ja, ik voel me enthousiast. Ja, dat voelt lekker. Maar ik voel nog iets anders. Ik ben niet gegrond. Ik heb geen contact meer met de aarde. Ik ben die rustige Samantha even kwijt die zo mooi gewoon kan Zijn.
En ja, nu begrijp ik ook dat die ander die rustige Samantha even kwijt was, door dat WhatsAppje.

Ik ga nog een keer springen. Maar dan nu meer gegrond. En wis en waarachtig, dat kan ook! Ik spring net zo lekker, maar nu heb ik wel contact met de grond en dit voel meer ‘wat de bedoeling is’.

Ik neem me voor om de volgende keer dat ik in mijn enthousiasme zit, eerst even te checken hoe gegrond ik ben. Eens kijken hoe dat uitwerkt :).

Ik train elke vrijdagmiddag bij mijn leraar Serge de Goeij van de school http://www.longtengtaiji.com

Oordeel

“WushuMomentje” aflevering 1:

Ik ben aan het trainen (Chinese Martial Arts). Mijn leraar is stil, observeert wat ik doe. Het begin van de training is altijd hetzelfde, dus ik weet wat ik moet doen. Na het vegen (een soort draaitrap laag bij de grond waarin je een cirkelbeweging met je voet over de grond maakt, superleuk!) is het springen aan de beurt.

Ik moet er altijd even inkomen. Met maar 1x per week trainen heb ik constant het gevoel dat ik het steeds weer niet kan. Ach ja, ik zit nu dan ook heel duidelijk in de bewust onbekwame fase en ben in een zeurbui. Zucht. Continue reading