Natte Regen

“WorkshopMomentje” aflevering 2:

Het is pauze. De groep drinkt wat thee aan de tafel. Op een of andere manier ben ik steeds aan het woord. Soms omdat mensen dingen aan me vragen, soms omdat ik het zelf niet kan laten een opmerking te maken, een vraag te stellen of op een bepaalde manier te kijken.

Tjsa, het is nou eenmaal een beetje vakdeformatie om op een bepaalde manier naar dingen te kijken. Door dingen heen te kijken. En te zien hoe het ook ontspannener/makkelijker/helpender kan. Ik hoef er niets mee, dus probeer ik het zoveel mogelijk te laten. Maar ja. Misschien help je er iemand wel weer mee, dus dan toch. Zo ook in deze situatie.

Een van de deelneemsters vertelt over een gevoel dat ze vaker heeft en wat ze heel vervelend vindt: “Ja en als je dan in een volle bus staat, ja, dan is het helemaal erg!”

Ik probeer erachter te komen wat er precies zo erg is. Is het een vervelend gevoel, of is het gewoon een gevoel. Ikzelf heb het nooit gehad dus wil ik erachter komen wat er precies is. Misschien ook weer zo’n stukje vakdeformatie… Ik kom er maar niet achter of het echt een vervelend gevoel is, of dat het een gevoel is en dat deze persoon alleen extreem zelfbewust erover is. Een beetje zoals, als je een vlek op je shirt hebt, je ervan overtuigd bent dat iedereen het ziet (al vinden de meeste mensen hun eigen krant waarschijnlijk interessanter dan de vlek op jouw shirt).

Ik stel haar wat vragen en opeens kijkt iedereen toch weer mijn kant op. Shit. Had ik toch maar mijn mond moeten houden. Het is pauze, dus ik wil ze het liefste pauze laten houden. Ik lach en vertel ze dat dit ook niet helemaal de bedoeling is. Maar de spreekster stelt mij de vraag hoe ik het dan zie, dus dan kom ik toch maar met een antwoord.

“Nou… ik ken iemand. En zij vindt eigenlijk alles wel vervelend. Als het buiten waait, dan is dat niet fijn, want dan krijgt ze hooikoorts. Als de zon schijnt, is dat onhandig want dan is het eigenlijk te warm. Als het regent, dan is ze bang dat ze kouvat, etc…
Maar ja. Dat is wel haar eigen oordeel ergens over. Regen is nat. Dat is wat het is. Niet meer en niet minder.

Ja, dat kun je vervelend vinden, en ja, dat MAG je ook vervelend vinden, maar uiteindelijk heb je alleen jezelf ermee. Natuurlijk, ik vind het ook vervelend dat ik nat word op de fiets als ik een klant heb meteen erna. Maar regen op zich… regen is gewoon nat. Ik vind regen soms ook wel fijn. Lekker fris als het klam en warm is geweest. Of soms gewoon omdat het fijn is voor de planten. (note: stiekem houd ik ook ervan zingen in de regen…). Dus regen is nat. Dat wat ik daarvan VIND, dat is waar het gevoel vandaan komt.”

“En ik heb het idee dat dat met gevoelens ook zo is. Hoe vervelend een gevoel ook voelt, eigenlijk is het gewoon een sensatie in je lichaam. Op zich is dat alleen wat er is. Wat we daaraan verbinden, dát maakt het een vervelend of een fijn gevoel. En het mooie hiervan is: daar heb je invloed op!”

Kleine Kus, Groot Verschil

“WorkshopMomentje” aflevering 1:

Ik lig in bed na een lange dag waarin ik een workshop heb gegeven. Mijn man geeft me een kus op mijn voorhoofd een draait zich om. Ik glimlach. En die glimlach is best speciaal. Want een tijd geleden zou die er niet zijn geweest en zou in plaats daarvan misschien een traan mijn wang over zijn gelopen…

Mijn man heeft namelijk de gewoonte om, als we gaan slapen, zich na een paar minuten om te draaien. Met zijn rug naar mij toe. Ik ben iemand die niet snel in slaap komt EN ik ben gevoelig voor de oriëntatie van personen (hierdoor ga ik altijd ‘om het hoekje’ zitten bij een intake gesprek en niet tegenover je aan de tafel…)

Nu hoeft het natuurlijk niet een probleem te zijn, dat hij op zijn linkerzij wil liggen. Het ZOU geen probleem moeten zijn. Het probleem was echter dat dit bij mij eenzaamheid triggerde. Als hij zich van mij afdraaide, voelde ik afwijzing. Tsja. Gooi het op een stukje verleden, een stukje innerlijk kind, een stukje groeiproces.

Laat dit nou precies het voorbeeld zijn wat ik in de workshop aan heb gehaald. We waren bezig met een oefening Geweldloze Communicatie. Daarin benoem je achtereenvolgens een waarneming, jouw gevoel, jouw behoefte, en dan een verzoek. Vaak stop ik hierbij ook nog een check naar de behoefte van de ander in. Het ziet er dan als volgt uit:
1) Als jij je omdraait in bed… (waarneming)
2)… voel ik mij eenzaam… (gevoel)
3)… omdat ik behoefte heb aan verbinding. (behoefte)
4) Klopt het dat jij eigenlijk gewoon het lekkerst slaapt op je linkerzij? of: Klopt het dat je dan gewoon moe bent en wil gaan slapen? (behoefte van de ander checken en dit erkennen)
5) Zou je in het vervolg mij, voordat je je omdraait, een kus willen geven?

Vanaf die dag heeft hij dit altijd gedaan. En ik vind het nog steeds bijzonder hoe zo iets kleins, zo’n grote verandering teweeg kan brengen. Nu draait hij zich nog steeds om, maar nooit meer val ik eenzaam in slaap. En ik heb er ook nog eens een goed voorbeeld bij die ik in mijn workshops kan gebruiken!

Meer weten over Geweldloze Communicatie? Het is een methode afkomstig van Marshall Rosenberg (non-violent communication). Op Youtube zijn er veel filmpjes te vinden en google kan je verder helpen zoeken. Mocht je liever een boek lezen, dan kan ik deze aanraden.