De chi volgt de yi

‘QigongMomentje’ aflevering 6:

‘De chi volgt de yi’. Dit is een zinnetje dat ik veelvuldig door verschillende van mijn qigong/taiji/wushu leraren heb gehoord. Ik ga niet doen alsof ik echt al helemaal weet wat dit betekent, maar zoals ik het nu begrijp, betekent het is in de trant van: ‘daar waar je je aandacht plaatst, daar gaat de chi naartoe.’ Rest mij alleen nog te begrijpen wat chi precies is.

Mijn huidige leraar vertelt me dat de vertaling ‘levensenergie’ niet helemaal klopt. Volgens hem is chi meer de kracht die je niet kunt waarnemen, maar waarvan je de gevolgen wel kunt meemaken, zoals een storm; je kunt het niet zien, maar de bomen bewegen wel als een malle heen en weer. Als we het voor deze blogpost even bij het woord ‘kracht’ houden, en daar dan bij bedenken dat deze kracht iets kan bewerkstelligen, dan wordt het bovenstaande zinnetje iets van: ‘daar waar je je aandacht plaatst, komt een kracht heen waardoor er iets kan gebeuren’.

Nu vind ik dit zelf heel erg mooi. In de massages klopt dit namelijk ook. Ik vraag mijn clienten altijd met hun aandacht bij de plek te komen waar we bezig zijn. Zonder deze aandacht blijft de aanraking fysiek en komen we niet tot de onderliggende lagen; daar waar echte verandering teweeg gebracht kan worden. Hierbij geldt dus ook: daar waar de aandacht naartoe gaat, daar komt een levenskracht heen waardoor er iets kan gaan gebeuren.

Als ik zelf op de tafel lig is dit heel erg voelbaar. Als ik niet aan het opletten ben, of nog in mijn hoofd zit, dan wordt er in mijn ziel niets in beweging gebracht. Maar als ik helemaal aanwezig ben in dat punt in mijn lichaam, dan kan er iets magisch gebeuren waardoor er opgesloten woede, of lang vergeten herinneringen, of rauwe, verborgen eerlijke gevoelens, of verrassende inzichten naar boven kunnen komen. En soms gaat het zelfs verder dan dat.

Dus ja. Voor mij klopt dit wel. De chi volgt de ii. Hoe mooi om dit op te merken in mijn qigong beoefening en ook in mijn massage praktijk.

Erbinnen

“QigongMomentje” aflevering 5:

Ik sta met mijn rug naar de mooie groene muur in zaal 3. Voor mij staan 4 mensen die ik vaker in de les heb gezien. Ik laat ze een specifieke beweging oefenen die in de vaste reeks hoort die we wekelijks oefenen. Ze kennen de beweging allemaal al, maar het mooie van Qigong is dat je er altijd dieper in kunt gaan. Zoals mijn leraar me vorige week zei: “Qigong is nooit fout. En eigenlijk is het ook nooit goed.”

Ik doe de beweging met ze mee en laat ze hierbij letten op hoe groot ze de beweging maken, en hoe dat voelt. Als je erop gaat letten, is het voelbaar wanneer een beweging te groot voelt; dit ga je namelijk opmerken als spanning, als strekking, of op een andere manier. Ik laat ze de beweging expres te groot maken, om te voelen hoe dat is. Dan laat ik ze de beweging klein maken, om te kijken hoe dát is. Ook dat zal niet goed voelen en zal voelbaarheden creëren.

En dan, zonder er iets voor te hoeven doen, valt er bij een van de mensen het kwartje. Ze maakt de link met het echte leven. “Mooi deze oefening,” zegt ze. “want hoe vaak in het leven doe ik eigenlijk iets wat teveel is en ga ik daarmee mijn grenzen over. Je kunt hier natuurlijk ook binnen blijven!”

Ja. Dat kan zeker. En laat dat nou precies zijn waarom ik dit zo nuttig vind!

En nu ik dit schrijf zie ik nog een link: hoe vaak in het leven maken we dingen te groter dan ze hoeven zijn. Regen is nat. Maar soms doen we alsof het onze dag verpest. De koriander was op in de winkel. Vervelend, ja, maar we zullen er niet door verhongeren.

Aan de andere kant, kleiner maken is ook niet altijd goed. “Ja hij heeft me echt uitgefoeterd. Maar hij heeft het zelf ook zwaar.” of “Ik zou het fijn vinden als ze rekening met me zou houden, maar ja, laat maar. Het is ook niet zo erg.”

Zo leert Qigong mij dingen op ware grootte benaderen. Niet teveel, niet te weinig. Niet groter maken dat het is maar ook niet kleiner. Binnen de perken blijven, en van daaruit kijken wanneer het gaat stromen.

Volle Benen

“QigongMomentje” aflevering 4:

Mijn leraar en ik staan schuin tegenover elkaar en kruisen elkaar met onze onderarmen. Hij heeft zijn eigen cirkel vast, en ik de mijne. Nou ja… voor zover met dat al lukt dan. Vanuit de pushing hands stap ik in en kom ik met mijn rechterzij tegen zijn rechterzij te staan. Ik maak de beweging zoals hij me geleerd heeft: opgolven, dan pas kantelen en dan… ik probeer te zinken. Hij verroert geen vin. Ik probeer het nog eens. Opgolven, kantelen en… weer gebeurt er niets. Nog een keer. Nope.

‘Ok.’ zeg ik, toch een klein beetje teleurgesteld. ‘wat voel jij?’
Hij wijst met zijn ogen naar mijn elleboog die in zijn zij staat. “Daar ben je aan het duwen, met je elleboog maar niet de rest is niet gevuld. En ook je benen zijn niet gevuld.” Oh ja.
Ik ga weer in de positie staan van zonet voel even goed. Hierzo dus… en hier. Ik word meer aanwezig op de aangegeven plekken, neem de tijd hier even voor, en golf dan op, kantel en zink. Mijn leraar stapt terug.

In de Chinese achtergronden van Taiji en Qigong kom ik vaak de concepten ‘vol’ en ‘leeg’ tegen. Je hartslag kan bijvoorbeeld vol zijn, wat dan iets kan aangeven over je gezondheid. Of een been kan leeg voelen en daarmee kan je tegenstander dit gebruiken om die ruimte te vullen, waardoor jij uit je evenwicht gehaald kan worden. Heel veel weet ik hier nog niet van, maar voor mij is het zoiets als ‘gevuld zijn’, ‘aanwezig zijn’ of ‘bewust zijn’.

Hier zie ik zeker een link met de massages die ik geef. Ook in de massages kan je voelen dat een kuit bijvoorbeeld leeg is. Als ik deze dan masseer, of de ontvanger ernaartoe laat gaan met zijn of haar aandacht, dan kunnen we deze weer voelen, weer bewust maken, zodat alles daar beter kan gaan stromen. Het betreffende lichaamsdeel voelt hierna weer wat natuurlijker aan en is weer meer deel geworden van het lijf. En tsja. Mensen hun lijf laten ervaren en daardoor het lijf weer in een harmonischere balans te krijgen, dat is waar het in de integrale massage (deels) om draait.

Vandaar dat ik zo gek ben op mijn Qigong beoefening. Ik leer op een heel andere manier dezelfde dingen, zodat ik mijn massagebeoefening meer kan verdiepen. En ik ben hierin nog lang niet uitgeleerd!

Eczeem

“QigongMomentje” aflevering 3:

Ik had vroeger heel erg last van eczeem. Ik heb tijden gehad waarin ik niet kon slapen omdat het eczeem rond mijn ogen zo jeukte en prikte. Ik heb tijden gehad waarin ik permanent met een grote wond op mijn scheenbeen rondliep omdat ik het steeds openkrabte. Ik heb plaktestjes en priktestjes laten doen door een dermatoloog die er naderhand graag een foto van maakte omdat mijn reacties zo duidelijk waren en het goed in een boek over huidaandoeningen ter illustratie zou passen. Ik heb een jaar lang tarwe laten staan om te kijken of dat verbetering zou brengen. Ik heb een stadium gehad waarin ik niet meer op zoek ging naar een oplossing, maar dacht: ach, er is mee te leven, en in dat stadium werd ik geregeld boos op mijn moeder omdat ze nog steeds naar een oplossing zocht (wat zoveel betekent als dat er voor mij nog veel lading op het onderwerp zat). 

Ik was laatst met mijn qigong leraar aan het trainen en mijn hand jeukte. Continue reading

Voetenwerk

‘QigongMomentje’ aflevering 2:

Ik heb altijd duizenden vragen. Mijn leraren zijn dit zo langzamerhand wel van me gewend. In mijn Qigong/Taiji training zijn we aan het lopen; een basisoefening waar je naar voren beweegt op een bepaalde manier. Ik merk dat het niet lekker gaat.

“Maar… als ik dat zo loslaat, dan komt mijn voet daar te staan en dan sta ik weer in 1 lijn en dus niet stevig… zet ik mijn voet wel op de goede plek neer?”
Ik kijk vol verwachting mijn leraar aan, die met aandacht naar mijn beweging en mijn voeten kijkt. Dan probeert hij zelf uit hoe het voor hem is, en hij komt weer naast mij staan.
“Ja, ik zie wat je bedoelt… ” Continue reading

Voelen

“QigongMomentje” aflevering 1:

Ik sta in de Taiji les en we doen eerst een stukje Qigong. Ik vergelijk hoe mijn leraar de beweging doet met mijn eigen houding in de spiegel. Ik heb nog niet zo heel veel ervaring hiermee dus ben ik nog vooral aan het opletten en proberen na te bootsen.

Maar dan valt me iets op. Zijn houding is minder statisch, minder star. Ik probeer met mijn lichaam hem na te doen. Dan zegt hij: “Hierbij mag je je bovenlichaam iets naar voren houden.” En dan klikt er bij mij iets. Wat hij anders doet dan ik is dat zijn houding actiever is, alsof er elk moment iets kan gebeuren. Ik probeer mijn intentie daarmee uit te lijnen, maar het is nog moeilijk.

Dan breng ik mijn aandacht terug naar mijn handen, waarbij ik in gedachten een kleine bal vastheb en waarbij mijn vingers naar elkaar toe wijzen. Continue reading