Vastgekoekt

“MassageMomentje” aflevering 85:

Ik kijk mijn student aan om te zien of er iets bij haar klikt of niet. Ze heeft me net een massage gegeven en ik ben met haar de massage aan het doorspreken. We zijn aangekomen bij een punt die ik vaker met studenten deel en die – toen ik op hun plek in de studie stond – ik zelf ook van mijn lerares mee heb gekregen.

Een idee vormt zich in mijn hoofd en mijn mond begint te praten.

“Soms mag je in de massage een beetje meer uitdagen… Als je steeds binnen de lijntjes blijft is dat fijn… maar soms een beetje té fijn. In de massage proberen we mensen in beweging te brengen, zodat je de mogelijkheid creëert dat er wat los komt.”

“Als je een pan hebt met aangekoekte etensresten, dan blijf je ook niet braaf over die viezigheid wrijven in de hoop dat het los komt. Je gaat een beetje porren, en een beetje wrijven en schuren, loswrikken, totdat het van de pan loslaat. Als je te lief doet dan wordt die pan nooit schoon.”

“Zo is dat ook in de massage. Soms is het inderdaad belangrijk om binnen de lijntjes te blijven, maar juist net buiten die lijntjes kan er wat gebeuren. Dus daarom mag je best een beetje uitdagen en porren.”

Ik zeg dan ook altijd tegen mijn klanten dat ze voor een ontspanningsmassage bij mijn collega Petra moeten zijn.

Als je vastzit, is het zaak om los te komen. En soms moet je om los te komen toch echt even in beweging gezet worden. Bij mij in de massage kun je dus verwachten dat ik je soms uitdaag, dat ik prik, zodat jij je bewust kunt worden wat er zo aan de pan vastgeplakt zit.

Rotcactus

“MassageMomentje” aflevering 84:

Mijn cliente pakt haar telefoon. “Ik heb een foto gemaakt, mag ik het je laten zien?”
Even zoekt ze in haar telefoon maar laat daarna een foto zien van een cactus. Onder de cactus is een bordje te zien met de naam: “Piet.”

“Kijk! Het was zo’n grote, stekelige rotcactus!” roept ze lachend en ietwat triomfantelijk uit. Passend. Zeker passend.

In een vorige sessie is naar boven gekomen dat ze een deel in zich heeft dat vaak de overhand heeft en die heel kritisch naar haar toe is. Om dit deel beter aanwijsbaar te maken heeft ze er een naam aan gegeven: “Piet”. Sindsdien noemen we dit deel van haar Piet.

Ze vertelt hoe ze op een marktje was en dat ze daar dus een cactus heeft gezien. Ik merk dat ze het grappig vindt en dat ze dit graag even deelt. En natuurlijk zei Piet van alles toen ze die ‘stomme foto’ maakte van die ‘stomme cactus’. En toch heeft ze het gedaan.

Voor mij is het fijn om te horen dat datgene wat er aangeraakt is, in het dagelijks leven van mijn clienten soms lange tijd een rol blijft spelen. Ook ik heb mijn innerlijke criticus een naam gegeven (Professor Snape) en dat heeft mij toen ook veel geholpen. Het maakt dat je ernaar kunt verwijzen en dus om het makkelijker te herkennen. En soms geeft het dus ook grappige foto’s.

Heb jij ook een innerlijke criticus? Hoe zou jij hem/haar noemen?

Volle Benen

“QigongMomentje” aflevering 4:

Mijn leraar en ik staan schuin tegenover elkaar en kruisen elkaar met onze onderarmen. Hij heeft zijn eigen cirkel vast, en ik de mijne. Nou ja… voor zover met dat al lukt dan. Vanuit de pushing hands stap ik in en kom ik met mijn rechterzij tegen zijn rechterzij te staan. Ik maak de beweging zoals hij me geleerd heeft: opgolven, dan pas kantelen en dan… ik probeer te zinken. Hij verroert geen vin. Ik probeer het nog eens. Opgolven, kantelen en… weer gebeurt er niets. Nog een keer. Nope.

‘Ok.’ zeg ik, toch een klein beetje teleurgesteld. ‘wat voel jij?’
Hij wijst met zijn ogen naar mijn elleboog die in zijn zij staat. “Daar ben je aan het duwen, met je elleboog maar niet de rest is niet gevuld. En ook je benen zijn niet gevuld.” Oh ja.
Ik ga weer in de positie staan van zonet voel even goed. Hierzo dus… en hier. Ik word meer aanwezig op de aangegeven plekken, neem de tijd hier even voor, en golf dan op, kantel en zink. Mijn leraar stapt terug.

In de Chinese achtergronden van Taiji en Qigong kom ik vaak de concepten ‘vol’ en ‘leeg’ tegen. Je hartslag kan bijvoorbeeld vol zijn, wat dan iets kan aangeven over je gezondheid. Of een been kan leeg voelen en daarmee kan je tegenstander dit gebruiken om die ruimte te vullen, waardoor jij uit je evenwicht gehaald kan worden. Heel veel weet ik hier nog niet van, maar voor mij is het zoiets als ‘gevuld zijn’, ‘aanwezig zijn’ of ‘bewust zijn’.

Hier zie ik zeker een link met de massages die ik geef. Ook in de massages kan je voelen dat een kuit bijvoorbeeld leeg is. Als ik deze dan masseer, of de ontvanger ernaartoe laat gaan met zijn of haar aandacht, dan kunnen we deze weer voelen, weer bewust maken, zodat alles daar beter kan gaan stromen. Het betreffende lichaamsdeel voelt hierna weer wat natuurlijker aan en is weer meer deel geworden van het lijf. En tsja. Mensen hun lijf laten ervaren en daardoor het lijf weer in een harmonischere balans te krijgen, dat is waar het in de integrale massage (deels) om draait.

Vandaar dat ik zo gek ben op mijn Qigong beoefening. Ik leer op een heel andere manier dezelfde dingen, zodat ik mijn massagebeoefening meer kan verdiepen. En ik ben hierin nog lang niet uitgeleerd!

Als de Haan Kraait

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 6:

Het is ochtend. Vroeg. Ik ben een stukje aan het rennen. Om precies te zijn was ik 6.50 de deur uit. Ik ren mijn kleine rondje en zie niet zoveel mensen. De natuur is wel aan het wakker worden, maar de meeste mensen zijn nog binnen. Af en toe zie ik een slaperig gezicht van iemand die vroeg naar zijn werk moet of een hond uitlaat, maar verder is het ik en de natuur.

“Opstaan als de haan kraait.” gaat er door me heen. Nee, dat klopt niet. Het moet zijn ‘dansen als de haan kraait.’ denk ik er meteen achteraan. Dansen als de haan kraait is de vertaalde naam van de eerste beweging van de Qigong die ik beoefen. Poetisch. Mooi vind ik dat. Niet alleen maar opstaan. Maar opstaan en dan ook echt dansen. Dansen met blijdschap. Dansen met overgave. Dansen omdat je leeft. Mijn gedachten voeren me verder. Want ja, die haan.

Het schijnt dat de haan vaak geassocieerd wordt met ‘yang-energie’. Tsja. Ik schrijf het op en tegelijk weet ik dat deze zin, en de rest van de zinnen die volgen, waarschijnlijk minder dan de halve waarheid zijn. Want in mijn ervaring (hoewel dat nog niet zo heel veel is), is alles in de Chinese traditie/filosofie ontzettend gelaagd en dus is er altijd een waarheid achter de waarheid die je nu denkt te begrijpen. Heerlijk vind ik dat. Zo’n diepte.
Maar goed. Yang-energie wordt ook wel – heel kort door de bocht – uitgelegd als energie die stijgt, warm is of kan verwarmen, tot actie kan overgaan, te maken heeft met de mannelijke kant, de logische kant, etc. Voor mij voelde het eerst best willekeurig dat daar dan een haan wordt neergezet, maar eigenlijk is dit zo gek nog niet. Wij hebben hier ook verschillende zegswijzen voor: haantje de voorste zijn. Eerst zijn in de pikorde. Zijn haan moet altijd koning kraaien etc. Allemaal dingen die voor mij te maken hebben met yang-energie.

Leuk. Er is blijkbaar iets in dat beest dat voor ons allen dezelfde energie lijkt te hebben. Cultuur-overstijgend.

In mijn sessies herken ik dit ‘haantje’ ook vaak bij mensen. Deze energie wordt toch erg gewaardeerd in onze samenleving en je vindt jezelf al gauw ‘lui’ als je ervoor kiest even niets te doen. Vaak laat ik mensen dan ervaren hoe het is om alsmaar door te gaan, tot het naadje te gaan en door te zetten. Vaak komen mensen er dan achter dat dat ernstig vermoeiend is. Er is een disbalans in yin en yang. Daarna komen ze erachter dat het ook wel eens goed is niet zo door te stomen en om meer de ‘Yin’ in te gaan. Meer de zachtheid of de rust op te zoeken.

Tsja. Dus als die haan kraait… dan is het een keuze of je daarnaar luistert of niet.

Is dit herkenbaar voor je? Wat zou het je brengen om eens niet zo hard te hoeven ‘doen’?

Kleine Kus, Groot Verschil

“WorkshopMomentje” aflevering 1:

Ik lig in bed na een lange dag waarin ik een workshop heb gegeven. Mijn man geeft me een kus op mijn voorhoofd een draait zich om. Ik glimlach. En die glimlach is best speciaal. Want een tijd geleden zou die er niet zijn geweest en zou in plaats daarvan misschien een traan mijn wang over zijn gelopen…

Mijn man heeft namelijk de gewoonte om, als we gaan slapen, zich na een paar minuten om te draaien. Met zijn rug naar mij toe. Ik ben iemand die niet snel in slaap komt EN ik ben gevoelig voor de oriëntatie van personen (hierdoor ga ik altijd ‘om het hoekje’ zitten bij een intake gesprek en niet tegenover je aan de tafel…)

Nu hoeft het natuurlijk niet een probleem te zijn, dat hij op zijn linkerzij wil liggen. Het ZOU geen probleem moeten zijn. Het probleem was echter dat dit bij mij eenzaamheid triggerde. Als hij zich van mij afdraaide, voelde ik afwijzing. Tsja. Gooi het op een stukje verleden, een stukje innerlijk kind, een stukje groeiproces.

Laat dit nou precies het voorbeeld zijn wat ik in de workshop aan heb gehaald. We waren bezig met een oefening Geweldloze Communicatie. Daarin benoem je achtereenvolgens een waarneming, jouw gevoel, jouw behoefte, en dan een verzoek. Vaak stop ik hierbij ook nog een check naar de behoefte van de ander in. Het ziet er dan als volgt uit:
1) Als jij je omdraait in bed… (waarneming)
2)… voel ik mij eenzaam… (gevoel)
3)… omdat ik behoefte heb aan verbinding. (behoefte)
4) Klopt het dat jij eigenlijk gewoon het lekkerst slaapt op je linkerzij? of: Klopt het dat je dan gewoon moe bent en wil gaan slapen? (behoefte van de ander checken en dit erkennen)
5) Zou je in het vervolg mij, voordat je je omdraait, een kus willen geven?

Vanaf die dag heeft hij dit altijd gedaan. En ik vind het nog steeds bijzonder hoe zo iets kleins, zo’n grote verandering teweeg kan brengen. Nu draait hij zich nog steeds om, maar nooit meer val ik eenzaam in slaap. En ik heb er ook nog eens een goed voorbeeld bij die ik in mijn workshops kan gebruiken!

Meer weten over Geweldloze Communicatie? Het is een methode afkomstig van Marshall Rosenberg (non-violent communication). Op Youtube zijn er veel filmpjes te vinden en google kan je verder helpen zoeken. Mocht je liever een boek lezen, dan kan ik deze aanraden.

Lage Drukgebied

“MassageMomentje” aflevering 82:

Ik heb een nieuwe cliente op de bank liggen. Altijd weer leuk en verrassend wat iemands lichaam te vertellen is. Geen lichaam is hetzelfde.

Ik masseer haar rustig in, ga even de ontspanning in. Wat het me vaak als eerste opvalt is het temperatuurverschil. Vaak zijn de schouders warm en het bekkengebied is koud. Bij deze cliente is het niet anders. Continue reading

Boven-hulp en Onder-steuning?

“Holistische Gedachtenwolkje” aflevering 5:

Wat is het verschil tussen hulp en ondersteuning? Voor mij heeft het woord hulp een andere ‘kleur’ dan het woord ondersteuning.

In mijn massage coaching praktijk komen er mensen waarvan je zou kunnen zeggen dat ze om hulp vragen. Eigenlijk werk ik daar ook wel mee; in de eerste intake geven we richting gaan de sessie(s) door een hulpvraag te formuleren. Maar toch klopt er iets niet helemaal voor mij. Ik zie mijzelf namelijk niet als hulp-verlener.

Het woord hulp impliceert dat er iets aangereikt wordt van bovenaf. Iemand anders kan meer, weet meer of heeft meer en datgene wat hij ‘meer’ heeft biedt hij aan, zodat de ander daar wat aan heeft. Het komt als het ware van bovenaf, waarbij de onbewuste illusie zou kunnen ontstaan dat degene die hulp geeft groter is dan degene die hulp nodig heeft. Ik zeg niet dat dit altijd zo is, maar het is wel makkelijk in deze valkuil te stappen.

Onder-steuning is iets anders. Het komt van onderaf. Je wordt als het ware even gedragen omdat je dat zelf even moeilijk vindt. Je mag ergens even op steunen omdat je het niet meer weet. Als coach heb ik deze intentie. Ik wil mensen ondersteunen in hun eigen proces. Dit doe ik door middel van de kennis en ervaring die ik heb, uiteraard, maar het belangrijkste is dat ik erbij ben, ernaast sta en laat gebeuren wat er is. Hierbij vind ik de woorden ondersteuner, begeleider, en facilitator beter verwoorden wat ik doe. Het proces doet het werk, moet soms wel even aangezwengeld worden of in goede banen geleid worden, maar meer invloed wil ik daar liever niet op hebben.

Ik geloof erin, en hiermee heb ik denk ik ook meteen mijn definitie van coach te pakken, dat mensen de antwoorden in zichzelf hebben. Er is namelijk niemand die jou zo goed kent als jezelf. Wie ben ik om jou te vertellen hoe je iets het beste kunt oplossen? Wie ben ik om jou advies te geven over hoe jij je leven moet leiden?

Wat ik wel kan doen is ernaast staan – soms met een zaklampje – en op die dingen schijnen die voor jou nog in de schaduw stonden.

Soms heb je wel hulp nodig. Maar niet altijd. En lang niet iedereen heeft hulp nodig. Maar ondersteuning, ik denk dat we daar met zijn allen soms wel behoefte aan hebben.

Wat is voor jou het verschil tussen hulp en ondersteuning? Ik hoor het graag van je!

Scherper Zien

“MassageMomentje” aflevering 81:

Ik zit aan de telefoon met collega-supervisor, medestudent en vriendin Miriam en we hebben het over de sessie die we gisteren in een lesdag Familiebanden aan elkaar gegeven hebben. Zo terugkijkend samen kunnen we veel van elkaar leren. Ze vraagt me of de sessie nog heeft doorgewerkt en ik praat zonder eerst na te denken door en laat als het ware mijn woorden hun eigen weg vinden.

“Nou eigenlijk… niet veel nieuws.. maar het lijkt wel alsof er wat meer detail in het totaalplaatje zit. Alsof het wat minder vaag is, wat genuanceerder, en daarmee kan ik dus ook wat scherper zien hoe de vork in de steel zit.”

Ik herinner me hoe ze me best heeft uitgedaagd op de tafel, en hoe ik het gevoel kreeg dat ze niet naar me luisterde. Ik herinner me ook wat dat met mij deed, en met mijn vertrouwen. En ook hoe ik dat inderdaad welk link aan het thema waar we op die dag mee bezig waren.

Ze vertelt me hoe dit vaker doet in de sessies; hoe ze als het ware de energie van degene waar je wrijving mee voelt nabootst om zo de ontvanger in het gevoel te krijgen en te kijken wat dat met hem of haar doet. Ik knik. Ja, dat snap ik helemaal. Ik neem het me voor om ook vaker weer naar voren te laten komen in mijn eigen sessies.

In een massage coaching sessie werk ik met veel verschillende soorten tools en methodes. Soms kijken we in het lichaam wat zich aandient, soms plaatsen we een situatie onder een plek in het lijf, en soms kijken we wat er gebeurt als ik als masseur mijzelf inzet als gereedschap. Maar altijd werken we met bewustwording: hoe is dit voor jou? Wat heeft dit jou te vertellen? Wat doet het met je? Wat voel je hier? Om uiteindelijk te komen op: wat kun je ermee?

Hierdoor kun je op een andere manier naar dingen gaan kijken, of scherper gaan zien hoe het nou eigenlijk zit, zodat je keuzes kunt maken vanuit je eigen kern. Je traint je eigen innerlijke kompas.

Zie jij dit ook wel zitten? Of is het na een tijdje weer eens nodig om te kijken hoe het in je leven zit? Maak een afspraak. Je bent van harte welkom!

Miriam heeft een eigen holistische massagepraktijk in Delden.

Winter Tegenhouden

“Holistisch Gedachtenwolkje” aflevering 4:

Ik zit samen met een collega aan de grote tafel bij Merlijn. We hebben het over het werk en dat de dingen goed gaan. Ik vertel dat ik het fijn vind dat mijn workshops goed lopen en dat mensen geïnteresseerd lijken te zijn; ik draai volle groepen. Dit is ook wel eens anders geweest; in de opstartfase waren er niet altijd genoeg deelnemers en moest ik ook wel eens een workshop afzeggen.

Mijn collega glimlacht naar me. Ik weet dat ze me graag helpt, dat ze met me meeviert en dat ze het beste met mee voorheeft. Dan zegt ze: “En nu vasthouden hè?”

In mijn lijf voel ik iets opkomen wat me verbaast. Ik ben het niet eens met haar zinnetje, merk ik. Ik hoef dit niet perse vast te houden, nee. Als het aanhoudt, is dat natuurlijk prettig, maar het VASThouden, dat vind ik niet nodig… even frons ik mijn wenkbrauwen want ik vraag me af waarom ik er zo over denk. Het is toch heel menselijk om iets wat goed gaat te willen vasthouden? Ik kan het me ook nog herinneren, dat ik dit zo voelde. Hoe komt het dat het nu anders is? Wanneer is dat veranderd?

Dit is hoe ik het nu zie. Cycliciteit. Het is een van de grondwetten van de natuur. En het kost heel veel energie (is eigenlijk onmogelijk) om daar tegenin te gaan. Vroeger deed ik dat wel. Ik ging trekken aan dingen, pompte energie in dingen omdat ik wilde dat ze zouden werken. Nu doe ik dat eigenlijk heel weinig. En het grappige is dat de dingen beter lopen.

Hoe dit kan? Tsja… Door heel goed te letten op wat de bedoeling is op welk moment, hoef je niet meer krampachtig vast te houden aan iets wat niet klopt. Zo voelt het voor mij althans. Dit betekent voor mij niet dat je niets hoeft te doen. Maar je moet er wel op letten dat je het juiste doet op het juiste tijdstip. Passiviteit en activiteit wisselen elkaar altijd af. Als je in de activiteit gaat zitten terwijl er een moment van passiviteit nodig is, loop je leeg. Als je in de passiviteit gaat zitten terwijl er actie nodig is, kom je nergens. Het onderscheid leren maken tussen de twee bedoelingen is een kunst van het leven.

Als mijn energie op een gegeven moment niet meer de kant van de workshops op stroomt en ik probeer er toch uit alle macht nog iets van te maken, dan is het alsof ik probeer af te dwingen dat het zomer wordt als de herfst net geweest is en de natuur zich opmaakt voor de winter – dat werkt niet. De winter tegenhouden… hoe zou dat moeten?
En in de winter is het natuurlijk niet zo dat je niets doet. Je rust uit, of je bereid je voor op de lente.

Alles heeft voor mij zo zijn eigen plek in de tijd. Het is een dagelijkse oefening om me dit bewust te zijn en de flow te volgen. Maar hoe meer ik oefen, hoe makkelijker het gaat. En in mijn dagelijkse leven merk ik ook het verschil; ik heb minder perioden waarin ik me niet lekker in mijn vel voel, ‘ik heb geen zin’ komt bijna nooit meer voor. En ‘zou moeten’ komt eigenlijk nauwelijks meer in mijn woordenboek voor. Hierdoor voel ik mij vrijer, en gelukkiger.

Nu zeg ik natuurlijk niet dat dit voor altijd aanhoudt, want alles is cyclisch. Maar ja, ‘nu vasthouden’, daar geloof ik nou eenmaal niet meer in. 🙂

Van Kind naar Clown

“MassageMomentje” aflevering 80:

Soms in het proces is het goed om naar het verleden te kijken. Dan kan het voorkomen dat ik de volgende beschrijving hoor:

‘Een jongen, een jaar of 8, knieen opgetrokken, armen eroverheen. Hij kijkt me niet aan. Hij is alleen, heeft nergens zin in. Hij doet niet mee met de andere kinderen, wil het liefste wegduiken.’

Of:

‘Ze speelt piano. Dat deed ze altijd om haar gevoelens te verwerken. Ze is een jaar of 16, denk ik? Ze is blij. En ook vol verlangen. En ze is in de war. Maar vooral ook blij.’

Of:

‘Ik ben huiswerk aan het maken, op mijn kamer, vroeger in huis. Ik heb er geen zin in. Het is toch allemaal nutteloos. Het heeft geen zin. Ze zien me toch niet.’

Continue reading