Hardop Lachen

‘MassageMomentje’ aflevering 89:

Ik lig op mijn eigen massagetafel en moet hardop lachen. De ironie ervan! De student die supervisie bij mij doet haalt verbaasd haar elleboog uit mijn rug, terwijl ik probeer woorden te vinden voor het inzicht dat ik net kreeg.

Het duurt even, want eerst heeft mijn lichaam wat tijd nodig om te settelen. Daarna heb ik even tijd nodig om te verwerken wat er gebeurde en daarna om wat woorden ervoor te vinden.

“Ik vertel het je zo.” vertel ik haar, terwijl ze geduldig afwacht.

In het gesprek ervoor heb ik laten weten dat ik het soms moeilijk vindt dat mijn moeder in mijn huishouden bepaalde dingen doet. Als ik thuiskom zie ik een vestje van mijn dochter netjes opgevouwen op tafel, staan opeens allemaal dingen recht en zijn bepaalde dingen veranderd. In mijn interpretatie ‘omdat zij denkt dat dat zo moet’. Het voelt alsof ze mijn grenzen over gaat, ik wordt een soort opstandige twintiger (maar ja, eerst was dat een tiener dus misschien is er vooruitgang?) die wil bewijzen dat ze haar boeltje bij elkaar heeft en het heus allemaal wel alleen kan. Ik wil het op mijn eigen manier doen.

In de massage kwamen we stukje bij beetje verder. Mijn gedachten gaan uit zichzelf een bepaalde kant op, geleid door mijn lichaam. Ik ga van ‘mijn moeder zit zo in mijn space’ naar ‘maar het is ook zoveel werk’ en van daaruit naar ‘dat voelt zo beklemmend en frustrerend’ en dan ‘dat voelt ook eenzaam, want het voelt altijd alsof ik de enige ben die opruimt’. Dan maakt mijn hoofd een uitstapje naar ‘ik weet dat dat niet waar is’ en ook ‘en toch voelt het zo.’

En dan komt er een vraag in mij op: ‘Wie ruimt er anders op als ik het niet doe?’ Tsja. Helemaal in lijn met de rest van de gedachten. Ik moet er een beetje voor oppassen dat ik niet in een soort van nukkige slachtofferrol ga zitten. Ik herken het, negatieve gedachten die niet waar zijn maar die heel subtiel uit een gevoel komen van vermoeidheid, eenzaamheid, overweldigd zijn voortkomen en als ik niet oppas proberen de verantwoordelijkheid bij iemand anders te leggen.

En dan, uit het niets, komt er het antwoord op de (niet helemaal eerlijke) vraag: ‘Wie gaat er anders opruimen als ik het niet doe.’

MIJN MOEDER!

Want dat is nu precies wat ze probeert te doen. Helpen met opruimen. Opeens kan ik de situatie eerlijker bekijken. Ze probeert te helpen, ze probeert helemaal niet te laten zien dat het anders hoort. Ik heb er zelf van gemaakt dat zij denkt dat ik het niet goed doe.

Ik lach hardop, want die had ik dus totaal nog niet gezien. Sinds die massage wordt ik dan ook een stuk minder chagrijnig als mijn moeder haar handen niet meer thuis kan houden in mijn huishouden. Ik ben haar juist dankbaar. En ook ben ik dankbaar voor die student, en mijn werk, die dit allemaal zo mooi mogelijk maakt!

C’est le massage qui fait la musique 2/4

‘MassageMomentje’ aflevering 88:

Ik vind lesgeven geweldig. Tijdens supervisies komen er studenten van mijn massagestudie bij mij om even een half uurtje één op één te kunnen oefenen. Geweldig vind ik het en oh wat leer ik er zelf veel van.

Een van de dingen die het doet is dat ik voor mezelf explicieter mijn kennis paraat moet hebben. Soms weet ik dingen wel, maar heb ik ze nog nooit op een rijtje gezet of ben ik met niet helemaal bewust van hoe de vork in de steel zit. Dan doe ik het wel, maar weet ik eigenlijk niet precies hóe ik het doe. Door dit uit te moeten leggen, wordt ik wel gedwongen om dingen naast elkaar neer te leggen en te kijken hoe het nou precies zit.

Zo ook met het volgende voorbeeld. De massage die de student aan me gaf was prima, maar voelde na een tijdje wat saai aan. Ik weet dat variatie aanbrengen in de grote strijk over de rug daarin de oplossing is, dus ik kijk of ze zelf kan uitvinden hoe. Maar ja, als je net begonnen bent met masseren dan is het moeilijk genoeg om op je aanraking, je houding, en je techniek te letten terwijl je ook met je aandacht bij jezelf én bij de ander bent!

Ik herinner met een andere supervisie pasgeleden waar dit ook in voorkwam. Daar hebben we gewerkt aan variatie in tempo, in diepte, in techniek en in gevoel. En opeens gaat er bij mij een lampje branden! Ik heb zelf jarenlang piano gespeeld en opeens zie ik overal vergelijkingen. Ik word een beetje bubbelig van binnen en vraag haar: “Speel je een instrument?”

Ze knikt en ik ga verder: “Nou, eigenlijk is het hetzelfde als bij muziekmaken. Daar spelen mensen misschien wel dezelfde noten, maar je interpretatie hangt af van andere dingen. Waar je in kunt variëren is bijvoorbeeld in tempo, of in dynamiek, of in aanslag of aanzet en in frasering. Zo ook bij massage.”

Ik laat haar op de tafel liggen en laat haar voelen wat ik bedoel: “Je kunt sneller of langzamer gaan… je kunt meer of minder diepte maken… je kunt op verschillende manieren aanraken, met de vingertoppen of de muizen van de handen, of knokkels gebruiken… en je kunt wat beweging aanbrengen, bijvoorbeeld zo.”

Daarna laat ik haar op mij oefenen. En het kwartje is gevallen. Fijn :).

C’est le massage qui fait la musique 1/4

‘MassageMomentje’ aflevering 87:

Ik heb net diepte gemaakt bij mijn cliente en we zijn niet alleen op het lichaam de diepte ingegaan, waarbij we meerdere spierlagen raken, maar ook in haar persoonlijke proces is er het een en ander gebeurd. Ik haal voorzichtig mijn elleboog uit haar schouder en blijf met mijn aandacht aanwezig, terwijl ik rechtop komt te staan.

Ik wacht even, en wil dan met integreren beginnen. Bijna raak ik haar met mijn rechterhand aan op de plek waar we bezig zijn geweest, maar iets in mij vertelt met dat ik nog even moet wachten, dus zet ik weer en stap terug.

Natuurlijk weet ik niet helemaal precies wat er zich bij mijn cliente nu afspeelt, maar ergens kan ik voelen wanneer het de juiste tijd is om weer aan te gaan raken. En dit is vaak veel later dan je geneigd bent te doen.

In de supervisies komt dit ook regelmatig naar voren. Als je te vroeg aanraakt na de diepte dan kan het proces zich niet helemaal voltrekken en kap je het eigenlijk als het ware af.

Ik vergelijk dit vaak met de rusten in muziek. Eigenlijk zijn de momenten waarop er geen geluid is heel belangrijk in muziek. Juist in die pauzes kan wat zojuist geweest is even de ruimte krijgen om te settelen, om zichzelf weer bijeen te rapen om van daaruit weer iets naar voren te kunnen brengen. In die momenten zie je een pianist vaak met zijn handen boven het toetsenbord zweven, en kan iedereen voelen dat je nog niet moet gaan klappen.

Zo voelt dit punt in de massage ook altijd voor mij: er is iets geweest, dat heeft even de ruimte nodig. En het enige wat ik hoef te doen is te luisteren naar wanneer het de juiste tijd is om het vervolg van het muziekstuk te spelen.

Disclaimer

“MassageMomentje” aflevering 86:

“Alvast sorry als ik je sla.”

Een schaterlach ontsnapt mijn mond. Tjsa, het hoort bij mijn vak, denk ik dan. Maar het is wel een van de grappigste zinnetjes die ik ooit van een klant gehoord heb.

We hebben een stukje boosheid aangeraakt, boosheid die ze niet gewend is te uiten. Ik heb aan haar voorgesteld om nog een keer te kijken naar die boosheid die zich op haar rug bevindt. Ze stemt ermee in, maar wilde dit wel even van tevoren zeggen, als een soort disclaimer.

Mij slaan zou natuurlijk een beetje te ver gaan, maar in de sessies komt het soms voor dat er geslagen wordt. Vaak is dat dan op de tafel.
Als er emoties heftig doorvoeld worden en geuit worden vraag ik mijn klanten soms wel hun lichaam te volgen, als ik merk dat ze nog inhouden en er beweging bij komt kijken. Alleen maar goed om dat te laten gebeuren, in de veilige setting van mijn praktijkruimte.

We negeren vaak wat ons lichaam ons ingeeft, terwijl het juist heel goed weet wat het nodig heeft. Dus ja. Naast geluid maken mag slaan ook in mijn sessies. Ik zorg er wel voor dat je alles heel houdt, inclusief mij en jezelf :).

Heb jij ook wel eens het gevoel dat eens hevig op een kussen slaan misschien goed zou doen, maar hou jij je in? Laat het me aan het begin van de sessie weten en we kijken wat we ermee kunnen doen!

Vastgekoekt

“MassageMomentje” aflevering 85:

Ik kijk mijn student aan om te zien of er iets bij haar klikt of niet. Ze heeft me net een massage gegeven en ik ben met haar de massage aan het doorspreken. We zijn aangekomen bij een punt die ik vaker met studenten deel en die – toen ik op hun plek in de studie stond – ik zelf ook van mijn lerares mee heb gekregen.

Een idee vormt zich in mijn hoofd en mijn mond begint te praten.

“Soms mag je in de massage een beetje meer uitdagen… Als je steeds binnen de lijntjes blijft is dat fijn… maar soms een beetje té fijn. In de massage proberen we mensen in beweging te brengen, zodat je de mogelijkheid creëert dat er wat los komt.”

“Als je een pan hebt met aangekoekte etensresten, dan blijf je ook niet braaf over die viezigheid wrijven in de hoop dat het los komt. Je gaat een beetje porren, en een beetje wrijven en schuren, loswrikken, totdat het van de pan loslaat. Als je te lief doet dan wordt die pan nooit schoon.”

“Zo is dat ook in de massage. Soms is het inderdaad belangrijk om binnen de lijntjes te blijven, maar juist net buiten die lijntjes kan er wat gebeuren. Dus daarom mag je best een beetje uitdagen en porren.”

Ik zeg dan ook altijd tegen mijn klanten dat ze voor een ontspanningsmassage bij mijn collega Petra moeten zijn.

Als je vastzit, is het zaak om los te komen. En soms moet je om los te komen toch echt even in beweging gezet worden. Bij mij in de massage kun je dus verwachten dat ik je soms uitdaag, dat ik prik, zodat jij je bewust kunt worden wat er zo aan de pan vastgeplakt zit.

Rotcactus

“MassageMomentje” aflevering 84:

Mijn cliente pakt haar telefoon. “Ik heb een foto gemaakt, mag ik het je laten zien?”
Even zoekt ze in haar telefoon maar laat daarna een foto zien van een cactus. Onder de cactus is een bordje te zien met de naam: “Piet.”

“Kijk! Het was zo’n grote, stekelige rotcactus!” roept ze lachend en ietwat triomfantelijk uit. Passend. Zeker passend.

In een vorige sessie is naar boven gekomen dat ze een deel in zich heeft dat vaak de overhand heeft en die heel kritisch naar haar toe is. Om dit deel beter aanwijsbaar te maken heeft ze er een naam aan gegeven: “Piet”. Sindsdien noemen we dit deel van haar Piet.

Ze vertelt hoe ze op een marktje was en dat ze daar dus een cactus heeft gezien. Ik merk dat ze het grappig vindt en dat ze dit graag even deelt. En natuurlijk zei Piet van alles toen ze die ‘stomme foto’ maakte van die ‘stomme cactus’. En toch heeft ze het gedaan.

Voor mij is het fijn om te horen dat datgene wat er aangeraakt is, in het dagelijks leven van mijn clienten soms lange tijd een rol blijft spelen. Ook ik heb mijn innerlijke criticus een naam gegeven (Professor Snape) en dat heeft mij toen ook veel geholpen. Het maakt dat je ernaar kunt verwijzen en dus om het makkelijker te herkennen. En soms geeft het dus ook grappige foto’s.

Heb jij ook een innerlijke criticus? Hoe zou jij hem/haar noemen?

Lage Drukgebied

“MassageMomentje” aflevering 82:

Ik heb een nieuwe cliente op de bank liggen. Altijd weer leuk en verrassend wat iemands lichaam te vertellen is. Geen lichaam is hetzelfde.

Ik masseer haar rustig in, ga even de ontspanning in. Wat het me vaak als eerste opvalt is het temperatuurverschil. Vaak zijn de schouders warm en het bekkengebied is koud. Bij deze cliente is het niet anders. Continue reading

Scherper Zien

“MassageMomentje” aflevering 81:

Ik zit aan de telefoon met collega-supervisor, medestudent en vriendin Miriam en we hebben het over de sessie die we gisteren in een lesdag Familiebanden aan elkaar gegeven hebben. Zo terugkijkend samen kunnen we veel van elkaar leren. Ze vraagt me of de sessie nog heeft doorgewerkt en ik praat zonder eerst na te denken door en laat als het ware mijn woorden hun eigen weg vinden.

“Nou eigenlijk… niet veel nieuws.. maar het lijkt wel alsof er wat meer detail in het totaalplaatje zit. Alsof het wat minder vaag is, wat genuanceerder, en daarmee kan ik dus ook wat scherper zien hoe de vork in de steel zit.”

Ik herinner me hoe ze me best heeft uitgedaagd op de tafel, en hoe ik het gevoel kreeg dat ze niet naar me luisterde. Ik herinner me ook wat dat met mij deed, en met mijn vertrouwen. En ook hoe ik dat inderdaad welk link aan het thema waar we op die dag mee bezig waren.

Ze vertelt me hoe dit vaker doet in de sessies; hoe ze als het ware de energie van degene waar je wrijving mee voelt nabootst om zo de ontvanger in het gevoel te krijgen en te kijken wat dat met hem of haar doet. Ik knik. Ja, dat snap ik helemaal. Ik neem het me voor om ook vaker weer naar voren te laten komen in mijn eigen sessies.

In een massage coaching sessie werk ik met veel verschillende soorten tools en methodes. Soms kijken we in het lichaam wat zich aandient, soms plaatsen we een situatie onder een plek in het lijf, en soms kijken we wat er gebeurt als ik als masseur mijzelf inzet als gereedschap. Maar altijd werken we met bewustwording: hoe is dit voor jou? Wat heeft dit jou te vertellen? Wat doet het met je? Wat voel je hier? Om uiteindelijk te komen op: wat kun je ermee?

Hierdoor kun je op een andere manier naar dingen gaan kijken, of scherper gaan zien hoe het nou eigenlijk zit, zodat je keuzes kunt maken vanuit je eigen kern. Je traint je eigen innerlijke kompas.

Zie jij dit ook wel zitten? Of is het na een tijdje weer eens nodig om te kijken hoe het in je leven zit? Maak een afspraak. Je bent van harte welkom!

Miriam heeft een eigen holistische massagepraktijk in Delden.

Van Kind naar Clown

“MassageMomentje” aflevering 80:

Soms in het proces is het goed om naar het verleden te kijken. Dan kan het voorkomen dat ik de volgende beschrijving hoor:

‘Een jongen, een jaar of 8, knieen opgetrokken, armen eroverheen. Hij kijkt me niet aan. Hij is alleen, heeft nergens zin in. Hij doet niet mee met de andere kinderen, wil het liefste wegduiken.’

Of:

‘Ze speelt piano. Dat deed ze altijd om haar gevoelens te verwerken. Ze is een jaar of 16, denk ik? Ze is blij. En ook vol verlangen. En ze is in de war. Maar vooral ook blij.’

Of:

‘Ik ben huiswerk aan het maken, op mijn kamer, vroeger in huis. Ik heb er geen zin in. Het is toch allemaal nutteloos. Het heeft geen zin. Ze zien me toch niet.’

Continue reading

Zoden

“MassageMomentje” aflevering 79:

Ik loop terug naar de behandelkamer en klop op de deur. Mijn cliente is zich aan het aankleden en ik ruim wat dingetjes op terwijl ze haar schoenen aandoet. Dan zit ik rustig op mijn kruk en wacht haar reactie af.

Ze doet rustig aan, staat op, schud de capouchon van haar hoodie even recht. Dan kijkt ze mij aan en zegt:

“Kijk, dáár kwam ik nou voor.”

Continue reading