Lachende Kuit

‘MassageMomentje’ aflevering 92:

Het punt op de bil van mijn client is nog zichtbaar op de huid. Een beetje rood, maar het is al aan het wegtrekken. Een bijzonder punt, waar ze heeft mogen ontdekken waar het nou toch zo aan schort de laatste tijd.

Spelen.

Continue reading

Raak

“MassageMomentje” aflevering 91:

Ik laat los na de diepte en ga naast mijn klant zitten. Mijn aandacht blijft bij haar en laat haar even bij zichzelf. Nadat er voldoende tijd is verstreken haalt ze haar hoofd uit de hoofdsteun en kijkt me aan. Dan komt er een gesprek op gang. Ze vertelt me wat ze meemaakte in de diepte. En dan zeg ik iets (ik weet niet eens meer precies wat), dat haar raakt.

Ik kan het merken aan haar ogen, die worden zachter en er wordt een laagje water zichtbaar. Ik kan het merken aan de stilte die volgt, die als het ware de golf van het gesprek heel even een beetje terugtrekt. En ik kan het merken aan nog veel meer minutieuze veranderingen in haar gezicht en in de energie om ons heen.

Continue reading

C’est le massage qui fait la musique 3/4

Om mij heen wordt de lucht in de kerk gevuld met de stemmen van de zusters die hun dagelijkse psalmen zingen. Het is voor mij niet de eerste keer dat ik een weekend in het klooster bij de zusters in Megen ben, en met 5 diensten per dag is er genoeg tijd om mee te maken en te ‘spelen’ met het moment waarop ze zingen. Soms denk ik na over de woorden, soms zing ik mee, soms frons ik omdat ik meen dat de woorden niet passen bij hoe ik over de wereld denk (maar ja, ervaring leert dat ik dan de woorden nog niet op een dieper niveau begrepen heb), en vaak sluit ik even mijn ogen om puur het geluid mee te maken van het gezang.

De psalmen zijn altijd op dezelfde manier opgebouwd. Eerst is er een voorzang, met een melodielijn, en daarna is er een soort vraag-en-antwoord spel waarbij het ene koor eerst zingt en het andere koor daarna. Daartussen is een pauze, waarin het geluid even wegsterft. Interessant genoeg voel je aan wanneer het tijd is om het antwoord in te zetten. En interessant genoeg gaat dit ook altijd goed.

Continue reading

Binnenkant Masker

“MassageMomentje” aflevering 90:

Na een mooi moment in de diepte waarbij er kwetsbaarheid naar voren kwam laat ik mijn klant even in stilte op de tafel. Ze haalt adem, en blijft muisstil liggen. Dan zie ik haar alle stukjes bijeenrapen en omhoogkomen. Ze vraagt om een zakdoek en begint meteen grapjes te maken. Weg moment. Weg kwetsbaarheid.

“En dit… dit hoeft ook niet he?” zeg ik. We waren er namelijk net achter dat ze vaak een masker op heeft. Ze kijkt naar beneden en ik merk dat het kwartje valt.

Continue reading

Hardop Lachen

‘MassageMomentje’ aflevering 89:

Ik lig op mijn eigen massagetafel en moet hardop lachen. De ironie ervan! De student die supervisie bij mij doet haalt verbaasd haar elleboog uit mijn rug, terwijl ik probeer woorden te vinden voor het inzicht dat ik net kreeg.

Het duurt even, want eerst heeft mijn lichaam wat tijd nodig om te settelen. Daarna heb ik even tijd nodig om te verwerken wat er gebeurde en daarna om wat woorden ervoor te vinden.

“Ik vertel het je zo.” vertel ik haar, terwijl ze geduldig afwacht.

Continue reading

C’est le massage qui fait la musique 2/4

‘MassageMomentje’ aflevering 88:

Ik vind lesgeven geweldig. Tijdens supervisies komen er studenten van mijn massagestudie bij mij om even een half uurtje één op één te kunnen oefenen. Geweldig vind ik het en oh wat leer ik er zelf veel van.

Een van de dingen die het doet is dat ik voor mezelf explicieter mijn kennis paraat moet hebben. Soms weet ik dingen wel, maar heb ik ze nog nooit op een rijtje gezet of ben ik met niet helemaal bewust van hoe de vork in de steel zit. Dan doe ik het wel, maar weet ik eigenlijk niet precies hóe ik het doe. Door dit uit te moeten leggen, wordt ik wel gedwongen om dingen naast elkaar neer te leggen en te kijken hoe het nou precies zit.

Zo ook met het volgende voorbeeld. De massage die de student aan me gaf was prima, maar voelde na een tijdje wat saai aan. Ik weet dat variatie aanbrengen in de grote strijk over de rug daarin de oplossing is, dus ik kijk of ze zelf kan uitvinden hoe. Maar ja, als je net begonnen bent met masseren dan is het moeilijk genoeg om op je aanraking, je houding, en je techniek te letten terwijl je ook met je aandacht bij jezelf én bij de ander bent!

Ik herinner met een andere supervisie pasgeleden waar dit ook in voorkwam. Daar hebben we gewerkt aan variatie in tempo, in diepte, in techniek en in gevoel. En opeens gaat er bij mij een lampje branden! Ik heb zelf jarenlang piano gespeeld en opeens zie ik overal vergelijkingen. Ik word een beetje bubbelig van binnen en vraag haar: “Speel je een instrument?”

Ze knikt en ik ga verder: “Nou, eigenlijk is het hetzelfde als bij muziekmaken. Daar spelen mensen misschien wel dezelfde noten, maar je interpretatie hangt af van andere dingen. Waar je in kunt variëren is bijvoorbeeld in tempo, of in dynamiek, of in aanslag of aanzet en in frasering. Zo ook bij massage.”

Ik laat haar op de tafel liggen en laat haar voelen wat ik bedoel: “Je kunt sneller of langzamer gaan… je kunt meer of minder diepte maken… je kunt op verschillende manieren aanraken, met de vingertoppen of de muizen van de handen, of knokkels gebruiken… en je kunt wat beweging aanbrengen, bijvoorbeeld zo.”

Daarna laat ik haar op mij oefenen. En het kwartje is gevallen. Fijn :).

C’est le massage qui fait la musique 1/4

‘MassageMomentje’ aflevering 87:

Ik heb net diepte gemaakt bij mijn cliente en we zijn niet alleen op het lichaam de diepte ingegaan, waarbij we meerdere spierlagen raken, maar ook in haar persoonlijke proces is er het een en ander gebeurd. Ik haal voorzichtig mijn elleboog uit haar schouder en blijf met mijn aandacht aanwezig, terwijl ik rechtop komt te staan.

Ik wacht even, en wil dan met integreren beginnen. Bijna raak ik haar met mijn rechterhand aan op de plek waar we bezig zijn geweest, maar iets in mij vertelt met dat ik nog even moet wachten, dus zet ik weer en stap terug.

Natuurlijk weet ik niet helemaal precies wat er zich bij mijn cliente nu afspeelt, maar ergens kan ik voelen wanneer het de juiste tijd is om weer aan te gaan raken. En dit is vaak veel later dan je geneigd bent te doen.

In de supervisies komt dit ook regelmatig naar voren. Als je te vroeg aanraakt na de diepte dan kan het proces zich niet helemaal voltrekken en kap je het eigenlijk als het ware af.

Ik vergelijk dit vaak met de rusten in muziek. Eigenlijk zijn de momenten waarop er geen geluid is heel belangrijk in muziek. Juist in die pauzes kan wat zojuist geweest is even de ruimte krijgen om te settelen, om zichzelf weer bijeen te rapen om van daaruit weer iets naar voren te kunnen brengen. In die momenten zie je een pianist vaak met zijn handen boven het toetsenbord zweven, en kan iedereen voelen dat je nog niet moet gaan klappen.

Zo voelt dit punt in de massage ook altijd voor mij: er is iets geweest, dat heeft even de ruimte nodig. En het enige wat ik hoef te doen is te luisteren naar wanneer het de juiste tijd is om het vervolg van het muziekstuk te spelen.

Disclaimer

“MassageMomentje” aflevering 86:

“Alvast sorry als ik je sla.”

Een schaterlach ontsnapt mijn mond. Tjsa, het hoort bij mijn vak, denk ik dan. Maar het is wel een van de grappigste zinnetjes die ik ooit van een klant gehoord heb.

We hebben een stukje boosheid aangeraakt, boosheid die ze niet gewend is te uiten. Ik heb aan haar voorgesteld om nog een keer te kijken naar die boosheid die zich op haar rug bevindt. Ze stemt ermee in, maar wilde dit wel even van tevoren zeggen, als een soort disclaimer.

Mij slaan zou natuurlijk een beetje te ver gaan, maar in de sessies komt het soms voor dat er geslagen wordt. Vaak is dat dan op de tafel.
Als er emoties heftig doorvoeld worden en geuit worden vraag ik mijn klanten soms wel hun lichaam te volgen, als ik merk dat ze nog inhouden en er beweging bij komt kijken. Alleen maar goed om dat te laten gebeuren, in de veilige setting van mijn praktijkruimte.

We negeren vaak wat ons lichaam ons ingeeft, terwijl het juist heel goed weet wat het nodig heeft. Dus ja. Naast geluid maken mag slaan ook in mijn sessies. Ik zorg er wel voor dat je alles heel houdt, inclusief mij en jezelf :).

Heb jij ook wel eens het gevoel dat eens hevig op een kussen slaan misschien goed zou doen, maar hou jij je in? Laat het me aan het begin van de sessie weten en we kijken wat we ermee kunnen doen!

Vastgekoekt

“MassageMomentje” aflevering 85:

Ik kijk mijn student aan om te zien of er iets bij haar klikt of niet. Ze heeft me net een massage gegeven en ik ben met haar de massage aan het doorspreken. We zijn aangekomen bij een punt die ik vaker met studenten deel en die – toen ik op hun plek in de studie stond – ik zelf ook van mijn lerares mee heb gekregen.

Een idee vormt zich in mijn hoofd en mijn mond begint te praten.

“Soms mag je in de massage een beetje meer uitdagen… Als je steeds binnen de lijntjes blijft is dat fijn… maar soms een beetje té fijn. In de massage proberen we mensen in beweging te brengen, zodat je de mogelijkheid creëert dat er wat los komt.”

“Als je een pan hebt met aangekoekte etensresten, dan blijf je ook niet braaf over die viezigheid wrijven in de hoop dat het los komt. Je gaat een beetje porren, en een beetje wrijven en schuren, loswrikken, totdat het van de pan loslaat. Als je te lief doet dan wordt die pan nooit schoon.”

“Zo is dat ook in de massage. Soms is het inderdaad belangrijk om binnen de lijntjes te blijven, maar juist net buiten die lijntjes kan er wat gebeuren. Dus daarom mag je best een beetje uitdagen en porren.”

Ik zeg dan ook altijd tegen mijn klanten dat ze voor een ontspanningsmassage bij mijn collega Petra moeten zijn.

Als je vastzit, is het zaak om los te komen. En soms moet je om los te komen toch echt even in beweging gezet worden. Bij mij in de massage kun je dus verwachten dat ik je soms uitdaag, dat ik prik, zodat jij je bewust kunt worden wat er zo aan de pan vastgeplakt zit.

Rotcactus

“MassageMomentje” aflevering 84:

Mijn cliente pakt haar telefoon. “Ik heb een foto gemaakt, mag ik het je laten zien?”
Even zoekt ze in haar telefoon maar laat daarna een foto zien van een cactus. Onder de cactus is een bordje te zien met de naam: “Piet.”

“Kijk! Het was zo’n grote, stekelige rotcactus!” roept ze lachend en ietwat triomfantelijk uit. Passend. Zeker passend.

In een vorige sessie is naar boven gekomen dat ze een deel in zich heeft dat vaak de overhand heeft en die heel kritisch naar haar toe is. Om dit deel beter aanwijsbaar te maken heeft ze er een naam aan gegeven: “Piet”. Sindsdien noemen we dit deel van haar Piet.

Ze vertelt hoe ze op een marktje was en dat ze daar dus een cactus heeft gezien. Ik merk dat ze het grappig vindt en dat ze dit graag even deelt. En natuurlijk zei Piet van alles toen ze die ‘stomme foto’ maakte van die ‘stomme cactus’. En toch heeft ze het gedaan.

Voor mij is het fijn om te horen dat datgene wat er aangeraakt is, in het dagelijks leven van mijn clienten soms lange tijd een rol blijft spelen. Ook ik heb mijn innerlijke criticus een naam gegeven (Professor Snape) en dat heeft mij toen ook veel geholpen. Het maakt dat je ernaar kunt verwijzen en dus om het makkelijker te herkennen. En soms geeft het dus ook grappige foto’s.

Heb jij ook een innerlijke criticus? Hoe zou jij hem/haar noemen?