Rechtop

‘Holistisch Gedachtenwolkje’ aflevering 7:

Ik merk het altijd als eerste aan mijn houding. Als ik niet lekker in mijn vel zit. Mijn schouders komen een stukje naar voren, ik sta en zit niet uitgelijnd naar boven. Het voelt alsof het moeite kost om rechtop te blijven zitten.

Vroeger zei mijn moeder altijd: ‘Je loopt erbij als een garnaal.’ (ik denk dat dit een vertaling is van Indonesisch denkbeeld). En dat klopte ook. Ik weet nog dat het moeite kostte om recht op te lopen. Dan moest ik daar mijn best voor doen en er was al zoveel waar ik mijn best voor moest doen. Ik wílde eigenlijk helemaal niet rechtop lopen.

Ik weet ook nog dat ik, wat later toen ik begon met mediteren, me niet in kon denken hoe mensen rechtop zitten fijn konden vinden. Het deed me overal pijn, ik moest mijn spieren gebruiken en er kwam een knoop in mijn maag.

Op een of anderen manier is dit veranderd. Ik wijdt dit aan een stuk zelfonderzoek en persoonlijke ontwikkeling. Nu zit het niet meer lekker als ik helemaal ineen zak, en weet ik dat ik mijn spieren daardoor juist belast. Nu merk ik het dus aan mijn houding als ik niet zo lekker in mijn vel zit.

Ik denk dat dit komt omdat ik aan het leren ben over jezelf mogen laten zien, van jezelf houden, je eigen weg mogen gaan, er mogen zijn, je ruimte in mogen nemen etc. Door me hier bewust van te zijn geworden, kwam mijn houding als vanzelf mee. Want ja, als je jezelf mag laten zien en als je je ruimte in durft te nemen, dan kom je sowieso op een andere manier een kamer binnen dan als je je het liefst zou willen verstoppen of als je je klein voelt.

Dus ja. Als je mij voorovergebogen ziet lopen, vraag me dan eens of alles ok met met is.

Hoe zit dit bij jou? Kost het je moeite om overeind te blijven staan? Vind jij het lastig om jezelf in al je pracht en je praal te laten zien? Neem jij de ruimte in die je groot bent? Als je hier eens naar wil komen kijken, ben je van harte welkom voor een sessie. Ik ontmoet je graag!

Mijn Huidige Boosheid.

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 6:

Ik weet het nog goed. Ik was met een collega aan het praten over de situatie waarin zij zich op het moment bevond (een vrij heftige situatie in haar relatie) en we kwamen erop dat we beiden niet zo goed waren in boos zijn. Toen – dit is zo’n 7 jaar geleden – wist ik wel dat dat zo was, maar ik wist niet precies wat het inhield. Ik wist niet zeker of ik wel wilde leren om boos te worden, al voelde dat wel als iets wat misschien nodig zou zijn. Waarvoor of waartoe, daar had ik geen antwoord op.

Als de toenmalige ik dit aan de huidige ik zou hebben gevraagd, zou ik deze antwoorden geven:

“Boos zijn betekent niet dat je iemand perse hoeft te confronteren. Het betekent ook niet dat je ruzie krijgt. Boos zijn houdt niet perse in dat je aan het schreeuwen bent, of dat je iemand pijn doet.

Wat het wél inhoudt is dat je ervaart dat je boos bent. Het is een bepaalde energie, een bepaald gevoel in je lichaam. Ik zou het omschrijven als een naar buiten gaande, vurige, intense stroom in alle vezels van mijn lichaam die me vertelt dat iets niet ok is, dat er iets niet klopt, dat er iets over mijn grenzen heengaat. Dit gevoel serieus nemen, en toelaten, dat is boos zijn.

Het heeft dus minder te maken met ergens actie aan verbinden (schreeuwen, met deuren slaan, iemand iets verbieden, of zelfs maar iemand iets laten weten), en meer te maken met doorvoelen wat er met je gebeurt (lichamelijke sensaties) en deze eventueel ontladen. Ontlading lucht op. Pak maar een kussen en sla ermee op de bank. Doe bokshandschoenen aan en ga tegen een boksbal slaan. Ga een eind hardlopen en volg hoe hard je lichaam wil gaan. Ga alleen in een andere kamer staan en schreeuw zo hard je kunt. Dat is ontladen. Het is niet gericht aan een bepaald iemand, of op een bepaalde situatie. Het is het ruwe gevoel, zonder het verhaal erbij. De ontlading zorgt ervoor dat overtollige energie weg kan vloeien, zodat je – weer meer in balans – de dingen kunt tegemoettreden.

Als je (nog) niet boos kunt worden, ga je er meestal bij weg, en houd je het binnen. Dan doe je alsof je niet boos bent (je hoofd probeert het te bezweren), of dan ga je het voor de ander rechtpraten. Als je dit al een tijdje doet dan heb je vaak niet eens door dat je boos bent, en voelt het ook echt niet alsof je boos bent. Maar boosheid is er nou eenmaal. Het is een van die dingen die bij het leven hoort. Als je niet boos wordt terwijl je eigenlijk wel boos bent, dan is het lontje van de bom aangestoken, en je probeert het in te pakken met een dikke jas. Sommige mensen hebben zoveel jassen verzameld dat ze de bom daadwerkelijk niet voelen ontploffen. Maar dat betekent niet dat die bom er niet is. En het inpakken van die bom kost erg veel energie. Vaak gaat dit gepaard met lichamelijke klachten. Pijn aan de handen of armen, of in de kaak, of andere delen van het lichaam die de boosheid opsluiten.

En boos zijn heeft wel degelijk een functie. Hoe zou je anders merken dat iets teveel is? Hoe zou je er anders achterkomen of iemand iets doet wat voor jou niet ok is? En hoe zou je anders weten wat jou in je integriteit aantast en wat niet? Boosheid is de kracht die ervoor zorgt dat jij er steeds meer achter komt wanneer iets jou bij je kern houdt en wanneer iets je bij je kern weghaalt.

Achter boosheid zit veel kracht. Deze kracht kun je ten goede gebruiken door hem om te vormen en er iets opbouwends mee te doen. Wat er vaak gebeurt is dat we deze kracht gebruiken om anderen terecht te wijzen, de les te lezen, of pijn te doen. Waarna de cyclus van boosheid versterkt wordt.”

Als ik zo naar mezelf luister dan denk ik: poeh… dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben zelf dan ook het volgende aan het oefenen. Ik probeer mezelf toe te staan mijn boosheid te voelen, wanneer het zich aandient. En dit voel ik dan, zonder dat ik hier een actie aan verbind. Ik ga niet op mijn neiging af, maar kijk wat voor energie er is, en blijf daarmee zitten in alle aanwezigheid. Ik kijk de boosheid aan voor wat het is, een rauwe, intense, energie. En als het nodig is, dan stap ik uit de situatie en uit ik mijn boosheid. Daarna probeer ik te voelen wat mijn behoefte erachter is.

Wat voor relatie heb jij met boosheid? Is het iets dat je toe kunt laten, of juist niet? Heb je het gevoel dat je er iets mee moet? Kom dan eens aan je boosheid proeven in een sessie. Ik ontmoet je graag, zelfs – of misschien zelfs juist – in je boosheid :).

Als de Haan Kraait

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 6:

Het is ochtend. Vroeg. Ik ben een stukje aan het rennen. Om precies te zijn was ik 6.50 de deur uit. Ik ren mijn kleine rondje en zie niet zoveel mensen. De natuur is wel aan het wakker worden, maar de meeste mensen zijn nog binnen. Af en toe zie ik een slaperig gezicht van iemand die vroeg naar zijn werk moet of een hond uitlaat, maar verder is het ik en de natuur.

“Opstaan als de haan kraait.” gaat er door me heen. Nee, dat klopt niet. Het moet zijn ‘dansen als de haan kraait.’ denk ik er meteen achteraan. Dansen als de haan kraait is de vertaalde naam van de eerste beweging van de Qigong die ik beoefen. Poetisch. Mooi vind ik dat. Niet alleen maar opstaan. Maar opstaan en dan ook echt dansen. Dansen met blijdschap. Dansen met overgave. Dansen omdat je leeft. Mijn gedachten voeren me verder. Want ja, die haan.

Het schijnt dat de haan vaak geassocieerd wordt met ‘yang-energie’. Tsja. Ik schrijf het op en tegelijk weet ik dat deze zin, en de rest van de zinnen die volgen, waarschijnlijk minder dan de halve waarheid zijn. Want in mijn ervaring (hoewel dat nog niet zo heel veel is), is alles in de Chinese traditie/filosofie ontzettend gelaagd en dus is er altijd een waarheid achter de waarheid die je nu denkt te begrijpen. Heerlijk vind ik dat. Zo’n diepte.
Maar goed. Yang-energie wordt ook wel – heel kort door de bocht – uitgelegd als energie die stijgt, warm is of kan verwarmen, tot actie kan overgaan, te maken heeft met de mannelijke kant, de logische kant, etc. Voor mij voelde het eerst best willekeurig dat daar dan een haan wordt neergezet, maar eigenlijk is dit zo gek nog niet. Wij hebben hier ook verschillende zegswijzen voor: haantje de voorste zijn. Eerst zijn in de pikorde. Zijn haan moet altijd koning kraaien etc. Allemaal dingen die voor mij te maken hebben met yang-energie.

Leuk. Er is blijkbaar iets in dat beest dat voor ons allen dezelfde energie lijkt te hebben. Cultuur-overstijgend.

In mijn sessies herken ik dit ‘haantje’ ook vaak bij mensen. Deze energie wordt toch erg gewaardeerd in onze samenleving en je vindt jezelf al gauw ‘lui’ als je ervoor kiest even niets te doen. Vaak laat ik mensen dan ervaren hoe het is om alsmaar door te gaan, tot het naadje te gaan en door te zetten. Vaak komen mensen er dan achter dat dat ernstig vermoeiend is. Er is een disbalans in yin en yang. Daarna komen ze erachter dat het ook wel eens goed is niet zo door te stomen en om meer de ‘Yin’ in te gaan. Meer de zachtheid of de rust op te zoeken.

Tsja. Dus als die haan kraait… dan is het een keuze of je daarnaar luistert of niet.

Is dit herkenbaar voor je? Wat zou het je brengen om eens niet zo hard te hoeven ‘doen’?

Boven-hulp en Onder-steuning?

“Holistische Gedachtenwolkje” aflevering 5:

Wat is het verschil tussen hulp en ondersteuning? Voor mij heeft het woord hulp een andere ‘kleur’ dan het woord ondersteuning.

In mijn massage coaching praktijk komen er mensen waarvan je zou kunnen zeggen dat ze om hulp vragen. Eigenlijk werk ik daar ook wel mee; in de eerste intake geven we richting gaan de sessie(s) door een hulpvraag te formuleren. Maar toch klopt er iets niet helemaal voor mij. Ik zie mijzelf namelijk niet als hulp-verlener.

Het woord hulp impliceert dat er iets aangereikt wordt van bovenaf. Iemand anders kan meer, weet meer of heeft meer en datgene wat hij ‘meer’ heeft biedt hij aan, zodat de ander daar wat aan heeft. Het komt als het ware van bovenaf, waarbij de onbewuste illusie zou kunnen ontstaan dat degene die hulp geeft groter is dan degene die hulp nodig heeft. Ik zeg niet dat dit altijd zo is, maar het is wel makkelijk in deze valkuil te stappen.

Onder-steuning is iets anders. Het komt van onderaf. Je wordt als het ware even gedragen omdat je dat zelf even moeilijk vindt. Je mag ergens even op steunen omdat je het niet meer weet. Als coach heb ik deze intentie. Ik wil mensen ondersteunen in hun eigen proces. Dit doe ik door middel van de kennis en ervaring die ik heb, uiteraard, maar het belangrijkste is dat ik erbij ben, ernaast sta en laat gebeuren wat er is. Hierbij vind ik de woorden ondersteuner, begeleider, en facilitator beter verwoorden wat ik doe. Het proces doet het werk, moet soms wel even aangezwengeld worden of in goede banen geleid worden, maar meer invloed wil ik daar liever niet op hebben.

Ik geloof erin, en hiermee heb ik denk ik ook meteen mijn definitie van coach te pakken, dat mensen de antwoorden in zichzelf hebben. Er is namelijk niemand die jou zo goed kent als jezelf. Wie ben ik om jou te vertellen hoe je iets het beste kunt oplossen? Wie ben ik om jou advies te geven over hoe jij je leven moet leiden?

Wat ik wel kan doen is ernaast staan – soms met een zaklampje – en op die dingen schijnen die voor jou nog in de schaduw stonden.

Soms heb je wel hulp nodig. Maar niet altijd. En lang niet iedereen heeft hulp nodig. Maar ondersteuning, ik denk dat we daar met zijn allen soms wel behoefte aan hebben.

Wat is voor jou het verschil tussen hulp en ondersteuning? Ik hoor het graag van je!

Winter Tegenhouden

“Holistisch Gedachtenwolkje” aflevering 4:

Ik zit samen met een collega aan de grote tafel bij Merlijn. We hebben het over het werk en dat de dingen goed gaan. Ik vertel dat ik het fijn vind dat mijn workshops goed lopen en dat mensen geïnteresseerd lijken te zijn; ik draai volle groepen. Dit is ook wel eens anders geweest; in de opstartfase waren er niet altijd genoeg deelnemers en moest ik ook wel eens een workshop afzeggen.

Mijn collega glimlacht naar me. Ik weet dat ze me graag helpt, dat ze met me meeviert en dat ze het beste met mee voorheeft. Dan zegt ze: “En nu vasthouden hè?”

In mijn lijf voel ik iets opkomen wat me verbaast. Ik ben het niet eens met haar zinnetje, merk ik. Ik hoef dit niet perse vast te houden, nee. Als het aanhoudt, is dat natuurlijk prettig, maar het VASThouden, dat vind ik niet nodig… even frons ik mijn wenkbrauwen want ik vraag me af waarom ik er zo over denk. Het is toch heel menselijk om iets wat goed gaat te willen vasthouden? Ik kan het me ook nog herinneren, dat ik dit zo voelde. Hoe komt het dat het nu anders is? Wanneer is dat veranderd?

Dit is hoe ik het nu zie. Cycliciteit. Het is een van de grondwetten van de natuur. En het kost heel veel energie (is eigenlijk onmogelijk) om daar tegenin te gaan. Vroeger deed ik dat wel. Ik ging trekken aan dingen, pompte energie in dingen omdat ik wilde dat ze zouden werken. Nu doe ik dat eigenlijk heel weinig. En het grappige is dat de dingen beter lopen.

Hoe dit kan? Tsja… Door heel goed te letten op wat de bedoeling is op welk moment, hoef je niet meer krampachtig vast te houden aan iets wat niet klopt. Zo voelt het voor mij althans. Dit betekent voor mij niet dat je niets hoeft te doen. Maar je moet er wel op letten dat je het juiste doet op het juiste tijdstip. Passiviteit en activiteit wisselen elkaar altijd af. Als je in de activiteit gaat zitten terwijl er een moment van passiviteit nodig is, loop je leeg. Als je in de passiviteit gaat zitten terwijl er actie nodig is, kom je nergens. Het onderscheid leren maken tussen de twee bedoelingen is een kunst van het leven.

Als mijn energie op een gegeven moment niet meer de kant van de workshops op stroomt en ik probeer er toch uit alle macht nog iets van te maken, dan is het alsof ik probeer af te dwingen dat het zomer wordt als de herfst net geweest is en de natuur zich opmaakt voor de winter – dat werkt niet. De winter tegenhouden… hoe zou dat moeten?
En in de winter is het natuurlijk niet zo dat je niets doet. Je rust uit, of je bereid je voor op de lente.

Alles heeft voor mij zo zijn eigen plek in de tijd. Het is een dagelijkse oefening om me dit bewust te zijn en de flow te volgen. Maar hoe meer ik oefen, hoe makkelijker het gaat. En in mijn dagelijkse leven merk ik ook het verschil; ik heb minder perioden waarin ik me niet lekker in mijn vel voel, ‘ik heb geen zin’ komt bijna nooit meer voor. En ‘zou moeten’ komt eigenlijk nauwelijks meer in mijn woordenboek voor. Hierdoor voel ik mij vrijer, en gelukkiger.

Nu zeg ik natuurlijk niet dat dit voor altijd aanhoudt, want alles is cyclisch. Maar ja, ‘nu vasthouden’, daar geloof ik nou eenmaal niet meer in. 🙂

Niets Zien

“Holistisch Gedachtenwolkje” aflevering 3:

Ben je wel eens in een land geweest waarin je het schrift niet kunt lezen? Bijvoorbeeld in China, of in Thailand? Wat mij opviel is dat dat heel gek is. We zijn zo gewend om te kunnen lezen, dat het heel erg opvalt dat je dat een keer NIET kunt.

Als je je ogen open hebt, zie je eigenlijk altijd iets. Zelfs al kun je er geen betekenis aan geven, je ziet altijd iets. En als je iets ziet, kun je het vaak ook woorden geven. Je hoeft niet te weten wat dat Chinese teken zegt, maar je kunt wel zeggen: dat lijkt een beetje op een huisje!

Zo is het ook met voelen. Eigenlijk kun je NIET niets voelen. Continue reading

In Touch

‘Holistisch GedachtenWolkje’ aflevering 2:

“Let’s keep in touch!”

Het is zo’n normaal zinnetje in het Engels. Als je niet verwacht elkaar meer regelmatig te zien, dan wordt dit vaak gezegd. Laatst merkte ik dat ik dit zei (ik leef half in het Engels) tegen iemand en het viel me op dat dit laatste woordje eigenlijk heel gek is. Juist als je niet verwacht de ander te zien, of juist als de geografisch niet dichtbij woont, zal je dit zinnetje gebruiken. Terwijl het woord ‘touch’ – aanraking – bij uitstek iets is wat je moet doen terwijl de ander in je directe omgeving is… Continue reading

Hardloopschoenen

‘Holistisch GedachtenWolkje’ aflevering 1:

Ik sta in de sportwinkel en wil nieuwe hardloopschonen kopen. De zool van het laatste paar heb ik er letterlijk afgelopen, dus het is hoogst tijd voor nieuwe.

Terwijl mijn peuter een beetje ronddartelt ga ik op de lopende band lopen. De verkoper maakt een filmpje van hoe ik loop zodat hij de juiste schoenen aan mij kan aanpassen. 

De conclusie is hetzelfde als de andere keren: ik heb schoenen nodig die niet extra ondersteuning bieden. Maar dan zegt hij iets interessants. Terwijl hij wijst naar mijn voeten op de video hoor ik:

“Kijk, je loopt ontzettend recht op je schoenen. Je benen zijn mooi uitgelijnd op je enkels en je zet je voeten echt heel erg recht neer.” Continue reading