Kleine Kus, Groot Verschil

“WorkshopMomentje” aflevering 1:

Ik lig in bed na een lange dag waarin ik een workshop heb gegeven. Mijn man geeft me een kus op mijn voorhoofd een draait zich om. Ik glimlach. En die glimlach is best speciaal. Want een tijd geleden zou die er niet zijn geweest en zou in plaats daarvan misschien een traan mijn wang over zijn gelopen…

Mijn man heeft namelijk de gewoonte om, als we gaan slapen, zich na een paar minuten om te draaien. Met zijn rug naar mij toe. Ik ben iemand die niet snel in slaap komt EN ik ben gevoelig voor de oriëntatie van personen (hierdoor ga ik altijd ‘om het hoekje’ zitten bij een intake gesprek en niet tegenover je aan de tafel…)

Nu hoeft het natuurlijk niet een probleem te zijn, dat hij op zijn linkerzij wil liggen. Het ZOU geen probleem moeten zijn. Het probleem was echter dat dit bij mij eenzaamheid triggerde. Als hij zich van mij afdraaide, voelde ik afwijzing. Tsja. Gooi het op een stukje verleden, een stukje innerlijk kind, een stukje groeiproces.

Laat dit nou precies het voorbeeld zijn wat ik in de workshop aan heb gehaald. We waren bezig met een oefening Geweldloze Communicatie. Daarin benoem je achtereenvolgens een waarneming, jouw gevoel, jouw behoefte, en dan een verzoek. Vaak stop ik hierbij ook nog een check naar de behoefte van de ander in. Het ziet er dan als volgt uit:
1) Als jij je omdraait in bed… (waarneming)
2)… voel ik mij eenzaam… (gevoel)
3)… omdat ik behoefte heb aan verbinding. (behoefte)
4) Klopt het dat jij eigenlijk gewoon het lekkerst slaapt op je linkerzij? of: Klopt het dat je dan gewoon moe bent en wil gaan slapen? (behoefte van de ander checken en dit erkennen)
5) Zou je in het vervolg mij, voordat je je omdraait, een kus willen geven?

Vanaf die dag heeft hij dit altijd gedaan. En ik vind het nog steeds bijzonder hoe zo iets kleins, zo’n grote verandering teweeg kan brengen. Nu draait hij zich nog steeds om, maar nooit meer val ik eenzaam in slaap. En ik heb er ook nog eens een goed voorbeeld bij die ik in mijn workshops kan gebruiken!

Meer weten over Geweldloze Communicatie? Het is een methode afkomstig van Marshall Rosenberg (non-violent communication). Op Youtube zijn er veel filmpjes te vinden en google kan je verder helpen zoeken. Mocht je liever een boek lezen, dan kan ik deze aanraden.

Lage Drukgebied

“MassageMomentje” aflevering 82:

Ik heb een nieuwe cliente op de bank liggen. Altijd weer leuk en verrassend wat iemands lichaam te vertellen is. Geen lichaam is hetzelfde.

Ik masseer haar rustig in, ga even de ontspanning in. Wat het me vaak als eerste opvalt is het temperatuurverschil. Vaak zijn de schouders warm en het bekkengebied is koud. Bij deze cliente is het niet anders. Continue reading

Boven-hulp en Onder-steuning?

“Holistische Gedachtenwolkje” aflevering 5:

Wat is het verschil tussen hulp en ondersteuning? Voor mij heeft het woord hulp een andere ‘kleur’ dan het woord ondersteuning.

In mijn massage coaching praktijk komen er mensen waarvan je zou kunnen zeggen dat ze om hulp vragen. Eigenlijk werk ik daar ook wel mee; in de eerste intake geven we richting gaan de sessie(s) door een hulpvraag te formuleren. Maar toch klopt er iets niet helemaal voor mij. Ik zie mijzelf namelijk niet als hulp-verlener.

Het woord hulp impliceert dat er iets aangereikt wordt van bovenaf. Iemand anders kan meer, weet meer of heeft meer en datgene wat hij ‘meer’ heeft biedt hij aan, zodat de ander daar wat aan heeft. Het komt als het ware van bovenaf, waarbij de onbewuste illusie zou kunnen ontstaan dat degene die hulp geeft groter is dan degene die hulp nodig heeft. Ik zeg niet dat dit altijd zo is, maar het is wel makkelijk in deze valkuil te stappen.

Onder-steuning is iets anders. Het komt van onderaf. Je wordt als het ware even gedragen omdat je dat zelf even moeilijk vindt. Je mag ergens even op steunen omdat je het niet meer weet. Als coach heb ik deze intentie. Ik wil mensen ondersteunen in hun eigen proces. Dit doe ik door middel van de kennis en ervaring die ik heb, uiteraard, maar het belangrijkste is dat ik erbij ben, ernaast sta en laat gebeuren wat er is. Hierbij vind ik de woorden ondersteuner, begeleider, en facilitator beter verwoorden wat ik doe. Het proces doet het werk, moet soms wel even aangezwengeld worden of in goede banen geleid worden, maar meer invloed wil ik daar liever niet op hebben.

Ik geloof erin, en hiermee heb ik denk ik ook meteen mijn definitie van coach te pakken, dat mensen de antwoorden in zichzelf hebben. Er is namelijk niemand die jou zo goed kent als jezelf. Wie ben ik om jou te vertellen hoe je iets het beste kunt oplossen? Wie ben ik om jou advies te geven over hoe jij je leven moet leiden?

Wat ik wel kan doen is ernaast staan – soms met een zaklampje – en op die dingen schijnen die voor jou nog in de schaduw stonden.

Soms heb je wel hulp nodig. Maar niet altijd. En lang niet iedereen heeft hulp nodig. Maar ondersteuning, ik denk dat we daar met zijn allen soms wel behoefte aan hebben.

Wat is voor jou het verschil tussen hulp en ondersteuning? Ik hoor het graag van je!

Scherper Zien

“MassageMomentje” aflevering 81:

Ik zit aan de telefoon met collega-supervisor, medestudent en vriendin Miriam en we hebben het over de sessie die we gisteren in een lesdag Familiebanden aan elkaar gegeven hebben. Zo terugkijkend samen kunnen we veel van elkaar leren. Ze vraagt me of de sessie nog heeft doorgewerkt en ik praat zonder eerst na te denken door en laat als het ware mijn woorden hun eigen weg vinden.

“Nou eigenlijk… niet veel nieuws.. maar het lijkt wel alsof er wat meer detail in het totaalplaatje zit. Alsof het wat minder vaag is, wat genuanceerder, en daarmee kan ik dus ook wat scherper zien hoe de vork in de steel zit.”

Ik herinner me hoe ze me best heeft uitgedaagd op de tafel, en hoe ik het gevoel kreeg dat ze niet naar me luisterde. Ik herinner me ook wat dat met mij deed, en met mijn vertrouwen. En ook hoe ik dat inderdaad welk link aan het thema waar we op die dag mee bezig waren.

Ze vertelt me hoe dit vaker doet in de sessies; hoe ze als het ware de energie van degene waar je wrijving mee voelt nabootst om zo de ontvanger in het gevoel te krijgen en te kijken wat dat met hem of haar doet. Ik knik. Ja, dat snap ik helemaal. Ik neem het me voor om ook vaker weer naar voren te laten komen in mijn eigen sessies.

In een massage coaching sessie werk ik met veel verschillende soorten tools en methodes. Soms kijken we in het lichaam wat zich aandient, soms plaatsen we een situatie onder een plek in het lijf, en soms kijken we wat er gebeurt als ik als masseur mijzelf inzet als gereedschap. Maar altijd werken we met bewustwording: hoe is dit voor jou? Wat heeft dit jou te vertellen? Wat doet het met je? Wat voel je hier? Om uiteindelijk te komen op: wat kun je ermee?

Hierdoor kun je op een andere manier naar dingen gaan kijken, of scherper gaan zien hoe het nou eigenlijk zit, zodat je keuzes kunt maken vanuit je eigen kern. Je traint je eigen innerlijke kompas.

Zie jij dit ook wel zitten? Of is het na een tijdje weer eens nodig om te kijken hoe het in je leven zit? Maak een afspraak. Je bent van harte welkom!

Miriam heeft een eigen holistische massagepraktijk in Delden.

Winter Tegenhouden

“Holistisch Gedachtenwolkje” aflevering 4:

Ik zit samen met een collega aan de grote tafel bij Merlijn. We hebben het over het werk en dat de dingen goed gaan. Ik vertel dat ik het fijn vind dat mijn workshops goed lopen en dat mensen geïnteresseerd lijken te zijn; ik draai volle groepen. Dit is ook wel eens anders geweest; in de opstartfase waren er niet altijd genoeg deelnemers en moest ik ook wel eens een workshop afzeggen.

Mijn collega glimlacht naar me. Ik weet dat ze me graag helpt, dat ze met me meeviert en dat ze het beste met mee voorheeft. Dan zegt ze: “En nu vasthouden hè?”

In mijn lijf voel ik iets opkomen wat me verbaast. Ik ben het niet eens met haar zinnetje, merk ik. Ik hoef dit niet perse vast te houden, nee. Als het aanhoudt, is dat natuurlijk prettig, maar het VASThouden, dat vind ik niet nodig… even frons ik mijn wenkbrauwen want ik vraag me af waarom ik er zo over denk. Het is toch heel menselijk om iets wat goed gaat te willen vasthouden? Ik kan het me ook nog herinneren, dat ik dit zo voelde. Hoe komt het dat het nu anders is? Wanneer is dat veranderd?

Dit is hoe ik het nu zie. Cycliciteit. Het is een van de grondwetten van de natuur. En het kost heel veel energie (is eigenlijk onmogelijk) om daar tegenin te gaan. Vroeger deed ik dat wel. Ik ging trekken aan dingen, pompte energie in dingen omdat ik wilde dat ze zouden werken. Nu doe ik dat eigenlijk heel weinig. En het grappige is dat de dingen beter lopen.

Hoe dit kan? Tsja… Door heel goed te letten op wat de bedoeling is op welk moment, hoef je niet meer krampachtig vast te houden aan iets wat niet klopt. Zo voelt het voor mij althans. Dit betekent voor mij niet dat je niets hoeft te doen. Maar je moet er wel op letten dat je het juiste doet op het juiste tijdstip. Passiviteit en activiteit wisselen elkaar altijd af. Als je in de activiteit gaat zitten terwijl er een moment van passiviteit nodig is, loop je leeg. Als je in de passiviteit gaat zitten terwijl er actie nodig is, kom je nergens. Het onderscheid leren maken tussen de twee bedoelingen is een kunst van het leven.

Als mijn energie op een gegeven moment niet meer de kant van de workshops op stroomt en ik probeer er toch uit alle macht nog iets van te maken, dan is het alsof ik probeer af te dwingen dat het zomer wordt als de herfst net geweest is en de natuur zich opmaakt voor de winter – dat werkt niet. De winter tegenhouden… hoe zou dat moeten?
En in de winter is het natuurlijk niet zo dat je niets doet. Je rust uit, of je bereid je voor op de lente.

Alles heeft voor mij zo zijn eigen plek in de tijd. Het is een dagelijkse oefening om me dit bewust te zijn en de flow te volgen. Maar hoe meer ik oefen, hoe makkelijker het gaat. En in mijn dagelijkse leven merk ik ook het verschil; ik heb minder perioden waarin ik me niet lekker in mijn vel voel, ‘ik heb geen zin’ komt bijna nooit meer voor. En ‘zou moeten’ komt eigenlijk nauwelijks meer in mijn woordenboek voor. Hierdoor voel ik mij vrijer, en gelukkiger.

Nu zeg ik natuurlijk niet dat dit voor altijd aanhoudt, want alles is cyclisch. Maar ja, ‘nu vasthouden’, daar geloof ik nou eenmaal niet meer in. 🙂

Van Kind naar Clown

“MassageMomentje” aflevering 80:

Soms in het proces is het goed om naar het verleden te kijken. Dan kan het voorkomen dat ik de volgende beschrijving hoor:

‘Een jongen, een jaar of 8, knieen opgetrokken, armen eroverheen. Hij kijkt me niet aan. Hij is alleen, heeft nergens zin in. Hij doet niet mee met de andere kinderen, wil het liefste wegduiken.’

Of:

‘Ze speelt piano. Dat deed ze altijd om haar gevoelens te verwerken. Ze is een jaar of 16, denk ik? Ze is blij. En ook vol verlangen. En ze is in de war. Maar vooral ook blij.’

Of:

‘Ik ben huiswerk aan het maken, op mijn kamer, vroeger in huis. Ik heb er geen zin in. Het is toch allemaal nutteloos. Het heeft geen zin. Ze zien me toch niet.’

Continue reading

Zoden

“MassageMomentje” aflevering 79:

Ik loop terug naar de behandelkamer en klop op de deur. Mijn cliente is zich aan het aankleden en ik ruim wat dingetjes op terwijl ze haar schoenen aandoet. Dan zit ik rustig op mijn kruk en wacht haar reactie af.

Ze doet rustig aan, staat op, schud de capouchon van haar hoodie even recht. Dan kijkt ze mij aan en zegt:

“Kijk, dáár kwam ik nou voor.”

Continue reading

Dagelijkse kost

“MassageMomentje” aflevering 78:

Mijn cliente raakt even haar gezicht aan, dat toch wel een beetje de plooien van de hoofdsteun laat zien. Tsja. Anderhalf uur op de tafel liggen en een intense reis maken laat zo zijn sporen achter. Soms zichtbaar. En bijna altijd onzichtbaar.

Ze zucht even en blijft nog even in haar eigen bubbel. Ik zit op mijn krukje en geef haar de ruimte en tijd om te doen wat ze nodig heeft. Ze trekt haar blouse recht en kijkt me dan aan. Stil zegt ze: “Tsja… dat is ook geen dagelijkse kost.”

Ik glimlach naar haar. Ze moest eens weten. Voor mij wel. En wat vind ik dat mooi.

Ik vind het mooi dat ik getuige mag zijn van iemands levensverhaal. Ik vind het mooi dat ik mensen mag ondersteunen op momenten dat ze het moeilijk hebben. Ik vind het mooi dat ik mag bijdragen aan heelwording van anderen. En ik vind het mooi dat dat voor mij dagelijkse kost is. Weer eens iets anders dan een broodje kaas :).

Niets Zien

“Holistisch Gedachtenwolkje” aflevering 3:

Ben je wel eens in een land geweest waarin je het schrift niet kunt lezen? Bijvoorbeeld in China, of in Thailand? Wat mij opviel is dat dat heel gek is. We zijn zo gewend om te kunnen lezen, dat het heel erg opvalt dat je dat een keer NIET kunt.

Als je je ogen open hebt, zie je eigenlijk altijd iets. Zelfs al kun je er geen betekenis aan geven, je ziet altijd iets. En als je iets ziet, kun je het vaak ook woorden geven. Je hoeft niet te weten wat dat Chinese teken zegt, maar je kunt wel zeggen: dat lijkt een beetje op een huisje!

Zo is het ook met voelen. Eigenlijk kun je NIET niets voelen. Continue reading

Note to Self

“MassageMomentje” aflevering 77:

Ik maak wat diepte met mijn elleboog op mijn cliente haar rug. Ik ga wat beter staan en voel goed aan in welke dieptelaag ik zit. Is er weerstand? Of valt het mee? Ik probeer mee te voelen om te kijken of ik niet meteen te ver ga.

“Wat voel je hier?” vraag ik, terwijl ik met mijn elleboog een soort van lichtje schijn op de plek waar we bezig zijn.

“Verdriet.” zegt ze. Continue reading