Niets Zien

“Holistisch Gedachtenwolkje” aflevering 3:

Ben je wel eens in een land geweest waarin je het schrift niet kunt lezen? Bijvoorbeeld in China, of in Thailand? Wat mij opviel is dat dat heel gek is. We zijn zo gewend om te kunnen lezen, dat het heel erg opvalt dat je dat een keer NIET kunt.

Als je je ogen open hebt, zie je eigenlijk altijd iets. Zelfs al kun je er geen betekenis aan geven, je ziet altijd iets. En als je iets ziet, kun je het vaak ook woorden geven. Je hoeft niet te weten wat dat Chinese teken zegt, maar je kunt wel zeggen: dat lijkt een beetje op een huisje!

Zo is het ook met voelen. Eigenlijk kun je NIET niets voelen. Continue reading

Note to Self

“MassageMomentje” aflevering 77:

Ik maak wat diepte met mijn elleboog op mijn cliente haar rug. Ik ga wat beter staan en voel goed aan in welke dieptelaag ik zit. Is er weerstand? Of valt het mee? Ik probeer mee te voelen om te kijken of ik niet meteen te ver ga.

“Wat voel je hier?” vraag ik, terwijl ik met mijn elleboog een soort van lichtje schijn op de plek waar we bezig zijn.

“Verdriet.” zegt ze. Continue reading

Vermomde Wegwijzers

“MassageMomentje” aflevering 76:

Verbaasd kijk ik naar de handpalmen die onder de handdoek vandaan steken. De beide handen van mijn cliente liggen bovenop de handdoek waarmee ik de ontvanger altijd toedek. Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik ernaar en houd mij even stil. Dit is best gek. Dit is eigenlijk wel heel gek.

We zitten aan het begin van de massage. Ik ben begonnen met handdoek helemaal over haar heengeslagen (dus ook over de handen) en heb net boven de handdoek een paar eerste aanrakingen gedaan waarbij de ontvanger kan wennen aan de aanraking en waarin ik kan voelen wat er op de verschillende plekken van het lichaam speelt. Continue reading

Pavlov

“MassageMomentje” aflevering 75:

Ik ben bij Merlijn en een klant van mij loopt dicht langs me voorbij. Ze stoot me even aan en zegt op een wat zachtere toon, duidelijk alleen voor mijn oren bestemd:

“Ik krijg van jou echt een Pavlov reactie. Elke keer als ik je zie voel ik mijn billen.”

Zo zonder context kun je dit natuurlijk als een heel rare opmerking bestempelen, maar ik wist meteen precies wat ze bedoelde.

De billen waren namelijk een soort van rode draad die in de sessies met haar naar voren kwam. In de eerste sessie viel het me al op dat haar billen vrij gespannen waren. (Op zich is dit niets geks. Vrij veel mensen hebben spanning zitten in de billen, het is iets wat een beetje in onze cultuur verwoven zit en ook nog eens iets wat je moeilijk opmerkt als je er niet op gewezen wordt en ja… hoeveel mensen merken nou op dat je met je billen knijpt?). In het voorgesprek bij de tweede sessie hadden we het over de billen, waar ze voor zouden staan, en wat erin vast zou kunnen zitten. Daarbij vroeg ze aan mij: “Maar heb ik dan zoveel spanning in mijn billen?” waarop ik zei: “Ga zelf maar voelen.” In de derde sessie zijn we in de massage gaan rondkijken in de billen.

Dus ja. Als je billen steeds zo voorkomen in de massages dan vind ik het eigenlijk wel een goed teken. Voelde iedereen maar zijn billen als ze me zagen, dan komt er misschien wel eens wat meer bewustzijn in die gespannen billen in onze samenleving!

Benieuwd wat jouw billen je te vertellen hebben? (of een ander lichaamsdeel natuurlijk 🙂 ). Maak een afspraak voor een sessie. Ik ontmoet jou, en je billen, graag!

Je Best

“MassageMomentje” aflevering 74:

-FLASHBACK-

Ik sta in een weiland. Ergens om mij heen loopt een paard los rond. Ik adem net iets te rustig in en uit en verzeker mezelf ervan dat paarden niet eng zijn maar lief. Er ligt een woord op de grond voor me in het gras en ik probeer me erop te concentreren. Anita, mijn coach en vriendin, kijkt naar me en stelt me een vraag. Mijn antwoord strookt blijkbaar niet met wat ze aan me vroeg, want daar komt de vraag opnieuw: “Maar wat VOEL je?”

Ik kan dit, zeg ik tegen mezelf.  Ik zit midden in mijn coachingopleiding en achteraf gezien is het me duidelijk dat ik diep mijn eigen proces ingedoken ben. Dit moment in tijd is wel een van die ‘afgrondpunten’; een van die momenten dat je zo vast zit dat je het allemaal niet meer weet, maar je bent nog niet gebroken en dus ga je maar door op automatische piloot. Het enige wat ik wel wist is dat ik zeker niet in een flow zat. En daarom ben ik wat sessies gaan doen bij Anita, die coacht met paarden.

Wat ik voel… Ik zeg: “Wacht even, dan ga ik even voelen.” en ik sluit mijn ogen. Ik probeer mijn lichaam te voelen, ik probeer te voelen wat ik voel. Ik sluit mij af van de wereld en probeer naar binnen te gaan, naar mijn diepste gevoel. Dan haalt ze me eruit. Blijkbaar ben ik veel te veel mijn best aan het doen om te voelen. “Gewoon… wat voel je?”
Ik word er een beetje gefrustreerd van. Als ze me nou even laat, dan kan ik eerst voelen en daarna haar vertellen wat ik voel.

Ze probeert iets anders. Ze zet me op het paard. Ze laat me liggen op het paard met de opdracht te ontspannen (maar ja, ik vind een paard eng terwijl ik niet eens weet dat ik een paard eng vind dus hoe kan ik dan ontspannen…). Ze haalt me van het paard. Niets lukt echt. Ik snap er helemaal niets meer van en de frustratie wordt steeds groter.
Aan het einde van de sessie zegt ze, meer als vriendin dan als coach: “Ga eens wat meer ontspannen… neem maar eens een massage ofzo.”

Terug naar vandaag de dag. Gisteren had ik een klant, en zij was erg haar best aan het doen om te voelen. ‘Denken aan voelen’ noem ik dat. Continue reading

In Touch

‘Holistisch GedachtenWolkje’ aflevering 2:

“Let’s keep in touch!”

Het is zo’n normaal zinnetje in het Engels. Als je niet verwacht elkaar meer regelmatig te zien, dan wordt dit vaak gezegd. Laatst merkte ik dat ik dit zei (ik leef half in het Engels) tegen iemand en het viel me op dat dit laatste woordje eigenlijk heel gek is. Juist als je niet verwacht de ander te zien, of juist als de geografisch niet dichtbij woont, zal je dit zinnetje gebruiken. Terwijl het woord ‘touch’ – aanraking – bij uitstek iets is wat je moet doen terwijl de ander in je directe omgeving is… Continue reading

Muizenhol

‘MassageMomentje’ aflevering 73:

Ik heb het wel eens vaker over dingen laten vs. dingen doen. Zo ook met deze cliente. Ik ken haar al wat langer en de intake vloeit over in een wat algemener gesprek; we hebben het over de actie waar we vaak in vervallen, waardoor we de illusie hebben dat we ‘er iets aan doen.’ Je kent het misschien zelf wel: een e-mail van een collega, waarin je niet zeker weet of je duidelijk genoeg bent geweest en waarvan je nu bang bent dat die collega dat verkeerd op zal vatten, een opmerking van een vriendin waardoor je je eigenlijk onzeker voelt, of een situatie waarvan de uitkomst misschien niet wenselijk is… Vaak DENKEN we dat iets eraan doen de situatie beter zal maken, maar in veel gevallen zal het de situatie juist verergeren.

Een gedachte van net de dag ervoor komt bij me op en ik vertel het haar:
“Soms vergelijk ik het met een muizenhol. Continue reading

Consequent Lijf

“MassageMomentje” aflevering 72:

Ik sta op van mijn tafel. Deze keer mocht ik er zelf op liggen. ‘Wie masseert de masseur?’ wordt er vaak grappend in de kringen van masseurs geroepen. Nou, sinds ik supervisor ben van mijn opleiding mag ik dit voordeel vaak meemaken.

Sinds september ben ik supervisor van mijn school Positive Touch, school voor holistische massage en bewustwording. Dit past goed bij mij en ik geniet ervan. Ik merk keer op keer hoe blij ik word van het overbrengen naar anderen van datgeen waar ik met zoveel passie mee werk.

Vandaag lig ik dus zelf op de bank en heeft de student een plek op mijn rechter middenrug te pakken. Ze vraagt me er met mijn aandacht en mijn adem heen te gaan en ik doe wat zij zegt. Ik voel dat mijn rug niet helemaal ontspannen is, dat ik haar niet helemaal toelaat, maar ik merk ook dat dit niet een weerstand is die ik heb, maar meer een gezonde manier van mezelf neerzetten. Ik vertel haar wat ik voel en dat het fijn is te voelen dat ik mag staan, dat ik die kracht heb en dat ik voel dat ik hier stevig in kan zijn. Ze stelt me nog wat verdiepende vragen en dan gaan we verder.

Achteraf verbaas ik me erover. Een paar maanden geleden lag ik op de tafel bij mijn lerares om even te checken of ik niet een en ander van een drukke periode in mijn persoonlijke leven had opgeslagen in mijn lijf. En we kwamen op precies ditzelfde punt uit. Op dezelfde plek in mijn lichaam. Ik had eerst de link niet gelegd, want ik was het al bijna vergeten. Maar mijn lijf was het nog niet vergeten en dus mocht ik hetzelfde nog een keertje meemaken. Zodat het beklijft, zeg maar.

Wat mooi dat mijn lijf dit zo doet. Dat het zo consequent is in wat het meemaakt. En dat de inzichten zo kloppend zijn met wat er is. En wat ontzettend goed van de student dat zij mij hierin daarheen kon begeleiden!

Deze student is dan ook met een mooi cijfer naar huis gegaan. En ik ben met een grote glimlach naar huis gegaan.

Denken te Voelen

‘MeditatieMomentje’ aflevering 1:

Ik zit op mijn meditatiekussen met mijn ogen dicht, in de groep waar ik op elke dinsdagavond mediteer, en probeer de eerste meditatie van de avond te volgen. De nadruk zit hem, zoals gewoonlijk, op het woord probeer, want gedachten schieten als pijlen zonder doel door mijn hoofd heen. Gelukkig is dit niet meer frustrerend. Mijn meditatie beoefening is precies dat, een oefening. Het hoeft niet te lukken, het is wat het is.

“Kijk maar eens naar wat je op dit moment voelt, en blijf daar bij. Je hoeft er niets mee te doen, je hoeft het niet op te lossen.” De woorden zijn als een focuspunt en ik grijp de opdracht vast om me wat minder als een ongeleid projectiel te voelen. Wat voel ik op dit moment? Nog meer gedachten springen er naar voren. Ik blijf doorvoelen. Wat voel ik op dit moment? Wat is er? Wat speelt er van binnen?

Ik merk op wat de gedachten voor effect op me hebben. Het zijn bekende patronen die als trouwe metgezellen die ik niet perse heel aardig vind maar die ik wel heel goed ken, mij proberen weg te lokken. Continue reading

Hardloopschoenen

‘Holistisch GedachtenWolkje’ aflevering 1:

Ik sta in de sportwinkel en wil nieuwe hardloopschonen kopen. De zool van het laatste paar heb ik er letterlijk afgelopen, dus het is hoogst tijd voor nieuwe.

Terwijl mijn peuter een beetje ronddartelt ga ik op de lopende band lopen. De verkoper maakt een filmpje van hoe ik loop zodat hij de juiste schoenen aan mij kan aanpassen. 

De conclusie is hetzelfde als de andere keren: ik heb schoenen nodig die niet extra ondersteuning bieden. Maar dan zegt hij iets interessants. Terwijl hij wijst naar mijn voeten op de video hoor ik:

“Kijk, je loopt ontzettend recht op je schoenen. Je benen zijn mooi uitgelijnd op je enkels en je zet je voeten echt heel erg recht neer.” Continue reading