Ruimte in de longen

‘MassageMomentje’ aflevering 94:

Al bij het inmasseren merk ik dat mijn cliente niet helemaal uitademt. Ergens zit er een stop op om zich helemaal vrij te laten gaan in het ademen. Ik besluit een ademoefening te doen voordat we gaan kijken naar haar knie.

Na wat vuur gemaakt te hebben leg ik beide handen op haar schouderbladen. “Adem maar eens diep hiernaartoe.” Ze probeert te doen wat ik zeg. Met de nadruk op ‘probeert’…
Ik merk dat haar adem niet helemaal naar mijn handen toe komt. Ze zet wel uit, maar ze neemt geen ruimte in. Ze probeert mijn aanwijzing op te volgen, maar laat zichzelf niet echt zien.

Een paar keer oefenen we dit. Op de uitademing help ik haar longen om wat meer elasticiteit terug te krijgen door te pulsen. Op de inademing laat ik haar ruimte innemen. Ik voel dat ze zoekt, dat ze eerst spieren gebruikt die niet werken, dan spieren die wel werken, dan probeert om dit meer ontspannen te doen. Ze wordt zich steeds bewuster hoe ze de ruimte in haar longen kan gebruiken.

“Kom hier maar heen met je adem. Neem jouw eigen ruimte maar in.” Met elke keer proberen gaat ook de uitademing natuurlijker; in plaats van gecontroleerd uitblazen kan ze steeds dieper zuchten.

Ik haal mijn handen weg. “En? Hoe voelt dat nu?” Ik wacht haar reactie af.

“Veel meer ruimte, vrijer.” zucht ze. En ik maak een mentale noot om met deze client een keer verder te gaan met haar ruimte in de wereld mogen innemen. Voor nu is het genoeg en we gaan op zoek naar het punt in haar knie.

De adem vertelt veel over hoe iemand in het leven staat. Is de adem niet vrij, dan is er waarschijnlijk in het leven ook iets niet vrij. Wil je ook eens kijken hoe je hoe je meer ruimte en vrijheid in je leven kunt vinden? Laat het me weten! Ik ontmoet je graag.

Dat ene puntje

‘MassageMomentje’ aflevering 93:

Het was er eigenlijk altijd. Dat ene puntje in mijn linkerschouder, daar tussen die schouderbladen. Het was een zeurende pijn waar ik vaak last van had. Ik kon er nét bij met mijn rechterhand, maar niet goed genoeg om het zelf te masseren. Alsof het wilde laten weten dat het wel bereikbaar was, maar dat ik hulp nodig had van iemand anders om dit probleem echt op te lossen.

Het viel me eigenlijk pas jaren later op dat die plek geen pijn meer deed. Dat zeurende gevoel, die constante stroom van iets wat bleef sudderen op de achtergrond, was weg. Als ik erop terugkijk is dat vrij geleidelijk gegaan, maar kan weet precies hoe het komt dat ik nu pijnvrij ben…

Vaak heb ik erin gekeken, in die plek. Met klasgenoten in de massagelessen. Met mijn lerares waarbij we mijn eigen stuk tot op het bot uitplozen. Ik weet nog dat ik tegen haar zei in mijn eerste intake: ‘het voelt een beetje als het zwaard van Damocles, wat daar boven mijn hoofd zweeft. Maar dan is het geen zwaard, maar een gigantische steen, hangend aan een heel dun draadje. Dit punt in mijn schouder heeft daarmee te maken. ‘

Doodeng vond ik het. Maar ik vond het ook erg nodig. Ik wist dat er angst zat en daar wilde ik vrij van zijn. Angst in kleine dingen: het eten van beleg wat eigenlijk een dag over datum is, het staan op een richeltje dat 1 meter boven de grond staat. En angst in grotere dingen: Wie zal er nog naast mij blijven staan als ik mijn eigen pad ga? En wie blijft er over als ik mijn masker afzet?

In de sessies begeleidde ze me stap voor stap de angst IN. De aanraking voelde als een gapend gat wat mij mee wilde zuigen een wereld in waarvan ik niet wist of ik er klaar voor was. Maar steeds weer ontdekte ik iets nieuws, waardoor ik genoeg moed kon verzamelen uiteindelijk erin te springen.

Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat niet al deze angst van mij is. Ik heb mijn eigen angst echt leren voelen, om van daaruit te kunnen begrenzen en te zien wat er overblijft. En gaandeweg werd het mij duidelijk wat ik hier op aarde te doen heb, en hoe dat ene puntje in mijn schouder mij hierin geholpen heeft. Mooie momenten waren het, en nu ik erop terugkijkt raakt het me weer.

Ik weet de plek nog steeds te vinden, maar pijn doet hij niet meer. Ik kan nu mijn dochter achterna zitten als zij op een muurtje loopt, en ik kan zonder al te veel zorgen de beslissing maken of ik kliekjes opeet of niet. Ook ben ik mijn pad aan het lopen. En ik kijk met een grote glimlach achterom. Zonder pijn in mijn schouder.

Bij de A van Acceptatie

“Van de Betekenis der Dingen” aflevering 2:

Accepteren. Ik heb veel favoriete woorden, maar dit specifieke woord is misschien wel een van de minst favoriete woorden die ik ken. Ik zal je een voorbeeld geven:

“Maar ja. Ik moet dat accepteren…”

Ik hoor dit vaak in een intake gesprek. Er is iets gebeurd bij de client, een tijdje geleden misschien, en na het verhaal te hebben gedaan komt dit zinnetje erachteraan. Het punt is, dat ik bijna altijd kan merken dat de woorden niet kloppen bij het gevoel wat er onder de woorden te vinden is.

Continue reading

Bij de K van Kwetsbaar zijn.

“Van de Betekenis der Dingen” aflevering 1:

Soms komt het in de intake al naar voren. Maar vaker merken mensen pas in de massage dat ze het lastig vinden om hun kwetsbare kant te laten zien. Ze ont-dekken(!) dan dat ze ook een kwetsbaar deel hebben die ze lange tijd hebben begraven (be-dekt), uit angst, of uit het sterk moeten zijn in bepaalde situaties.

Maar wat betekent ‘kwetsbaar zijn’ nou echt?

Als iets meet-baar is, dan heeft iets de potentie om ge-meten te worden. Als iets vloei-baar is, dan heeft het de mogelijkheid om te vloeien. Is iets inzet-baar, dan kan het ingezet worden en iets wat brand-baar is KAN branden. Het stukje -baar in een woord betekent dus dat iets de mogelijkheid heeft om datgene wat ervóór stond, te zijn.

Continue reading

Lachende Kuit

‘MassageMomentje’ aflevering 92:

Het punt op de bil van mijn client is nog zichtbaar op de huid. Een beetje rood, maar het is al aan het wegtrekken. Een bijzonder punt, waar ze heeft mogen ontdekken waar het nou toch zo aan schort de laatste tijd.

Spelen.

Continue reading

Raak

“MassageMomentje” aflevering 91:

Ik laat los na de diepte en ga naast mijn klant zitten. Mijn aandacht blijft bij haar en laat haar even bij zichzelf. Nadat er voldoende tijd is verstreken haalt ze haar hoofd uit de hoofdsteun en kijkt me aan. Dan komt er een gesprek op gang. Ze vertelt me wat ze meemaakte in de diepte. En dan zeg ik iets (ik weet niet eens meer precies wat), dat haar raakt.

Ik kan het merken aan haar ogen, die worden zachter en er wordt een laagje water zichtbaar. Ik kan het merken aan de stilte die volgt, die als het ware de golf van het gesprek heel even een beetje terugtrekt. En ik kan het merken aan nog veel meer minutieuze veranderingen in haar gezicht en in de energie om ons heen.

Continue reading

Twijfelende Stap

“WushuMomentje” aflevering 2:

Ik voel me altijd ontzettend cool als ik Wushu (externe vorm van Chinese Martial Arts, beter bekend onder de ‘foutieve’ naam Kung Fu) aan het trainen ben. Ik weet niet waarom, misschien zijn het de bewegingen, misschien is het het gevoel dat het me geeft. Misschien ís het ook gewoon wel zo (als ik mijn leraar mag geloven), maar vaak als het lekker gaat voel ik mij ontzettend cool.

Nog cooler voelde ik me toen hij na een jaartje vroeg welk wapen ik wilde trainen. Wapen?!?! IK?!?? Als je mij pre-martial-arts tijdperk zou hebben verteld dat ik binnenkort met een wapen zou beginnen te trainen, had ik je vierkant uitgelachen. Op een of andere manier heb ik mijzelf nooit zo bekeken, maar toen mijn leraar ermee kwam was er opeens toch een erg grote aantrekkingskracht…

Continue reading

C’est le massage qui fait la musique 3/4

Om mij heen wordt de lucht in de kerk gevuld met de stemmen van de zusters die hun dagelijkse psalmen zingen. Het is voor mij niet de eerste keer dat ik een weekend in het klooster bij de zusters in Megen ben, en met 5 diensten per dag is er genoeg tijd om mee te maken en te ‘spelen’ met het moment waarop ze zingen. Soms denk ik na over de woorden, soms zing ik mee, soms frons ik omdat ik meen dat de woorden niet passen bij hoe ik over de wereld denk (maar ja, ervaring leert dat ik dan de woorden nog niet op een dieper niveau begrepen heb), en vaak sluit ik even mijn ogen om puur het geluid mee te maken van het gezang.

De psalmen zijn altijd op dezelfde manier opgebouwd. Eerst is er een voorzang, met een melodielijn, en daarna is er een soort vraag-en-antwoord spel waarbij het ene koor eerst zingt en het andere koor daarna. Daartussen is een pauze, waarin het geluid even wegsterft. Interessant genoeg voel je aan wanneer het tijd is om het antwoord in te zetten. En interessant genoeg gaat dit ook altijd goed.

Continue reading

Binnenkant Masker

“MassageMomentje” aflevering 90:

Na een mooi moment in de diepte waarbij er kwetsbaarheid naar voren kwam laat ik mijn klant even in stilte op de tafel. Ze haalt adem, en blijft muisstil liggen. Dan zie ik haar alle stukjes bijeenrapen en omhoogkomen. Ze vraagt om een zakdoek en begint meteen grapjes te maken. Weg moment. Weg kwetsbaarheid.

“En dit… dit hoeft ook niet he?” zeg ik. We waren er namelijk net achter dat ze vaak een masker op heeft. Ze kijkt naar beneden en ik merk dat het kwartje valt.

Continue reading

Walnotenboom

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 8:

Ik heb een tijdje geleden een walnotenboompje van mijn leraar gekregen. Het boompje betekent veel voor mij, want ik voel mij verbonden met de plek en de grond waar hij vandaan komt. En ook herinnert hij mij met dankbaarheid aan al de dingen die ik daar geleerd heb (en nog steeds leer).

Nu heb ik wel een beetje gemengde gevoelens over het boompje. Het zit namelijk zo: het boompje staat tot nu toe nog steeds in een grote pot in de tuin. Niet in de volle grond, maar in een pot.

Boompjes hebben ruimte nodig om te groeien. En dus voelt het voor mij alsof ik dat boompje aan het klein houden ben. En dat klopt ook. Ik ben dat boompje bewust klein aan het houden. Als ik hem nu in de volle grond zou zetten, zou hij heel snel groeien (want dat doen walnotenbomen), en ik heb daar niet de ruimte voor in de tuin zoals hij nu is.

Continue reading